Puber en ik schijnen vaker en vaker te moeten botsen. Zojuist nog. Ik stel hem de vraag die ik de andere 2 ook al stelde 'zouden jullie het leuk vinden om ook iets op te schrijven over hoe jullie het vinden dat Rutger weg is'. De reactie was enthousiast.
Ik leg dus aan Puber uit dat het blog dat ik bijhou en waarin onze avonturen als thuisfront ook worden beschreven, als ik dat wil in boekvorm zal worden uitgegeven. Zijn reactie? 'Krijg je daar geld voor?'....
Ik word daar pisnijdig van. Bij hem draait alles om geld lijkt het soms wel. Niet om geld in het algemeen maar om mijn en Rutger's geld. Tot op de cent had hij graag gehoord wat de extra toeslagen waren op het gewone defensie-salaris nu Rutger op uitzending is. Heel vervelend leek het zíjn missie om dat uit te vinden. Want hij ging er vanuit dat dát zijn bankrekening ook ten goede zou komen.
Waarom ik het zo ergerlijk vind? Omdat hij me dan zo ontzettend aan S.A. te O. doet denken voor wie er ook niets belangrijkers in het leven is. Geld verdienen door zoveel mogelijk te profiteren van anderen. Zou dat dan erfelijk bepaald zijn. Want van zijn vader en moeder in dit huis krijgt hij die fixatie niet mee. Geld is voor ons een middel en geen doel.
En dus was ik na die opmerking klaar met het gesprek. Vervelend was dat hij net op zijn fiets wilde springen om richting S.A. te O. te fietsen. Normaal kan hij niet op woensdag maar nu het vakantie is kan hij met broer en zus mee. En dus heb ik hem een prettige fietstocht gewenst en de deur dicht gedaan.
En dát gebeurt de laatste tijd wel vaker. Dat ik gewoon de deur maar dichtdoe omdat ik geen zin heb in onzinnige opmerkingen en vreemde gedragingen. Omdat hij me de laatste tijd regelmatig tegen mijn haren instrijkt met zijn gedrag en zijn brutale of juist ongeïnteresseerde manier van reageren. Omdat zijn eigen persoontje de laatste tijd zo af en toe ver af staat van wat ik er als basis in heb proberen te stoppen.
En dat botst... leuk hoor puberteit!
