donderdag 31 december 2009
zondag 20 december 2009
zaterdag 19 december 2009
dinsdag 10 november 2009
4 november: Kaat lanceert!
Spannend! Op weg naar Seats2Meet kwamen de kriebels langzaam op. Want ik ga mijn boek presenteren op een behoorlijk groot event daar genaam 'Fris in je Hoofd'. Een keur aan leuke workshops, een enorme macht aan mensen (2 x 400 inschrijvingen) en een prachtig netwerkmoment. En ik presenteer daar "Kaat ruimt op" en de nieuwe site... Ukkie en mijnheer Mossel gaan gezellig mee en de uitgever van Kaat, Raymond van 248Media is ook present. Ik word opgewacht door Debbie van Quint Result Communicatie (de bouwers van deze supersite!) wacht me op met prachtige visitekaartjes en een kadootje... ik mag handtekeningen uit gaan delen op een heuse postkaart :-) Ik sta er lichtelijk over de top op met m'n schortje en m'n plumeautje en wordt er helemaal blij van.
En om iets over 19.30u kan ik dan het podium op. Mijn spontaan ingestudeerde verhaal over Kaat en het boek goed voorbereidt ben ik er helemaal klaar voor. En daar gaat het mis. Lisa (Portengen van Smart & Sexy) die mijn coming-out in een presentatie giet geeft het woord aan Ronald vd Hof, de grote man achter S2M en Mindz.com. En ik denk nog 'oh god, sta ik hier in zijn speech op t podium' en ik probeer ongemerkt een ontsnapping te organiseren aan de zijkant. En ineens krijg ik de vraag 'Nou Kaat, wat is het meervoud van lef'... 'eeeh, lefs?' probeer ik nog grappig weg te komen...
Wat blijkt is dat ik gewoon ineens in het zonnetje wordt gezet. En ik hoor allemaal lieve maar vooral ook bewonderende woorden en het respect voor wat ik met Twitterveiling en met Kaat bewerkstellig. En ik krijg bloemen en een prachtig kadootje voor Rutger en mij om er even samen tussenuit te gaan.
En daarna mag ik vertellen over Kaat en het boek 'Kaat ruimt op' en ben ik heel mijn verhaal kwijt en brouw er maar wat van. Net als ik eigenlijk elke dag al doe en met heel veel plezier! Want dat is vooral wat ik wil bewerkstelligen met Kaat... gewoon lekker doordoen en boven alles genieten!
en een psje: wie nog nooit bij Fris in je Hoofd was: doen! kijk op www.frisinjehoofd.nl en lees er alles over.
En om iets over 19.30u kan ik dan het podium op. Mijn spontaan ingestudeerde verhaal over Kaat en het boek goed voorbereidt ben ik er helemaal klaar voor. En daar gaat het mis. Lisa (Portengen van Smart & Sexy) die mijn coming-out in een presentatie giet geeft het woord aan Ronald vd Hof, de grote man achter S2M en Mindz.com. En ik denk nog 'oh god, sta ik hier in zijn speech op t podium' en ik probeer ongemerkt een ontsnapping te organiseren aan de zijkant. En ineens krijg ik de vraag 'Nou Kaat, wat is het meervoud van lef'... 'eeeh, lefs?' probeer ik nog grappig weg te komen...
Wat blijkt is dat ik gewoon ineens in het zonnetje wordt gezet. En ik hoor allemaal lieve maar vooral ook bewonderende woorden en het respect voor wat ik met Twitterveiling en met Kaat bewerkstellig. En ik krijg bloemen en een prachtig kadootje voor Rutger en mij om er even samen tussenuit te gaan.
En daarna mag ik vertellen over Kaat en het boek 'Kaat ruimt op' en ben ik heel mijn verhaal kwijt en brouw er maar wat van. Net als ik eigenlijk elke dag al doe en met heel veel plezier! Want dat is vooral wat ik wil bewerkstelligen met Kaat... gewoon lekker doordoen en boven alles genieten!
en een psje: wie nog nooit bij Fris in je Hoofd was: doen! kijk op www.frisinjehoofd.nl en lees er alles over.
zondag 1 november 2009
Slach(t)haren...
We zaten in Slagharen. In een huisje. Gezellig!
Nouja, gezellig... eerder gesloopt. Het mislukte voorbereiden op donderdag resulteerde in het haastig in de auto springen op vrijdag. Het huis licht ontploft achterlatend en onze blikken gericht op het Noorden des Lands... Slagharen here we come!
Het huisje was schattig. Het was ook klein, errug basic... dus richtte ik me maar op dat 'schattig'. En laten we wel wezen: zo veel ben je niet in dat huisje dus wat kan het schelen. En dus doken wij na het uitpakken voor 3 dagen het pretpark in, voorzien van allerlei kermisspul, een zwembad en verder nog wat andere zaken waar je de dagen prima mee door kunt komen. Een belevenis voor onze kinders, van de jongste tot de oudste. En voor ons ook want ze hebben het naar hun zin en dat is wat telt!
Dan neem je het slechte matras voor lief. Nouja... matras?!? Het met skai overtrokken geheel van het tot bed uitklapbare bankachtige iets. En dat de douche niet zo goed wegliep en de hele badkamer (groot woord voor het gecombineerde douche/toilet/wasbakgeheel op 2 vierkante meters) blank stond deerde ons ook niet. En dat mijn mijnheer de nachten regelmatig wakker schrok... och...
Als de in de woonkamer (waar wij dus sliepen) hangende boiler voor de verwarming aansloeg gebeurde dat met een hoog zoemend geluid. Dat in de slaap nogal veel overeenkomsten vertoonde met het raketalarm op KAF... en de adrenalinestoot die dat gaf maakte Rutger zó wakker dat hij wel direct besefte niet daar maar hier te zijn en daar vervolgens nog even met open ogen van kon nagenieten.
Met als gevolg dat hij af en toe overdag niet te genieten was (maar hij leest mee dus beperk ik de info dat slechts dat).
En dan het park. Het was nogal beperkt. Voor mij dan. Ik ben namelijk bang in snelle dingen, hou niet van hoge dingen. Ik vind langzame dingen wél leuk maar daarvoor ben ik dan weer vaak te groot en dan is het hebben van een dreumes verdomd handig! Maar die vind langzame dingen dan weer 'tom' en weigerde hier en daar medewerking. Of wilde wel maar dan niet met mij maar met een zus of broer. Of papa.
Dan maar met z'n allen in het reuzenrad. En ja... dat is én hoog... én eigenlijk ook best wel snel. En tóch ga ik dan mee. Dit kostte onze oudste zijn erfenis en een knieschijf toen hij bovenin bij stilstand zijn moeder... (met én dichte ogen én mijn handen daar nog voor plus het hele hoofd in mijn knietjes verstopt)... meldde dat we beneden stonden. En voor de rest kon roepen dat dit niet het geval was keek ik al rond... op de top van het geheel en het wijdse uitzicht van Slagharen voor me. Huilend heb ik de rest van de rit het kind in kwestie vervloekt en enkel als ik heel erg ontzettend oud wordt zal ik het misschien vergeten. Maar ik vermoed van niet.
De jongste maakte het goed. In de auto op weg naar huis vroegen we hem wat hij het leukste vond. Dat was de olifantjes-draaimolen met mama... en geloof me, dat ging best hard hoor!
Nouja, gezellig... eerder gesloopt. Het mislukte voorbereiden op donderdag resulteerde in het haastig in de auto springen op vrijdag. Het huis licht ontploft achterlatend en onze blikken gericht op het Noorden des Lands... Slagharen here we come!
Het huisje was schattig. Het was ook klein, errug basic... dus richtte ik me maar op dat 'schattig'. En laten we wel wezen: zo veel ben je niet in dat huisje dus wat kan het schelen. En dus doken wij na het uitpakken voor 3 dagen het pretpark in, voorzien van allerlei kermisspul, een zwembad en verder nog wat andere zaken waar je de dagen prima mee door kunt komen. Een belevenis voor onze kinders, van de jongste tot de oudste. En voor ons ook want ze hebben het naar hun zin en dat is wat telt!
Dan neem je het slechte matras voor lief. Nouja... matras?!? Het met skai overtrokken geheel van het tot bed uitklapbare bankachtige iets. En dat de douche niet zo goed wegliep en de hele badkamer (groot woord voor het gecombineerde douche/toilet/wasbakgeheel op 2 vierkante meters) blank stond deerde ons ook niet. En dat mijn mijnheer de nachten regelmatig wakker schrok... och...
Als de in de woonkamer (waar wij dus sliepen) hangende boiler voor de verwarming aansloeg gebeurde dat met een hoog zoemend geluid. Dat in de slaap nogal veel overeenkomsten vertoonde met het raketalarm op KAF... en de adrenalinestoot die dat gaf maakte Rutger zó wakker dat hij wel direct besefte niet daar maar hier te zijn en daar vervolgens nog even met open ogen van kon nagenieten.
Met als gevolg dat hij af en toe overdag niet te genieten was (maar hij leest mee dus beperk ik de info dat slechts dat).
En dan het park. Het was nogal beperkt. Voor mij dan. Ik ben namelijk bang in snelle dingen, hou niet van hoge dingen. Ik vind langzame dingen wél leuk maar daarvoor ben ik dan weer vaak te groot en dan is het hebben van een dreumes verdomd handig! Maar die vind langzame dingen dan weer 'tom' en weigerde hier en daar medewerking. Of wilde wel maar dan niet met mij maar met een zus of broer. Of papa.
Dan maar met z'n allen in het reuzenrad. En ja... dat is én hoog... én eigenlijk ook best wel snel. En tóch ga ik dan mee. Dit kostte onze oudste zijn erfenis en een knieschijf toen hij bovenin bij stilstand zijn moeder... (met én dichte ogen én mijn handen daar nog voor plus het hele hoofd in mijn knietjes verstopt)... meldde dat we beneden stonden. En voor de rest kon roepen dat dit niet het geval was keek ik al rond... op de top van het geheel en het wijdse uitzicht van Slagharen voor me. Huilend heb ik de rest van de rit het kind in kwestie vervloekt en enkel als ik heel erg ontzettend oud wordt zal ik het misschien vergeten. Maar ik vermoed van niet.
De jongste maakte het goed. In de auto op weg naar huis vroegen we hem wat hij het leukste vond. Dat was de olifantjes-draaimolen met mama... en geloof me, dat ging best hard hoor!
vrijdag 30 oktober 2009
nee, ik ben nog altijd niet gek... wel een gecrasht vliegtuig
Gisteravond een telefonisch interview voor de Margriet. Het eindejaarsnummer. Ik moest in één woord dit jaar omschrijven en het eerste, trouwens ook het enige, dat in mijn hoofd opkwam was 'hektisch'...
Ik kan er niet meer van maken :-) Nooit geen saai moment hier. En dat is soms lekker maar soms ook vermoeiend. Als je bijvoorbeeld op de enige 'vrije', niet volgeplande dag van de week je zaakjes thuis op orde wilt brengen omdat je met het gezin een paar daagjes in Slagharen gaat doorbrengen. En in plaats daarvan zit je de hele dag aan de telefoon en achter de computer om dingen te regelen, toestanden te organiseren, handel te drijven en orde te herstellen... en dat laatste dan vooral bij anderen.
Rutger, aan de andere kant van de tafel werkend aan zijn laptop, sloeg het tafereel gade en was toch wel onder de indruk. Niet alleen van wie ik aan de telefoon kreeg maar vooral dat ik het de hele dag doorstond. En hij kreeg enigszins een idee hoe het hier tijdens zijn afwezigheid aan toe is gegaan en hoe slopend dat geweest moest zijn.
En daarom zie ik ook op tegen Slagharen. Want doorgaan is niet erg als je een beetje op je tandvlees gaat... maar stoppen is dan funest. Dus als je in Slagharen loopt en er wervelt iemand voorbij met in haar kielzog bleke en afgeserveerde gezinsleden die het park al 6 keer hebben gezien... roep dan maar even heel hard 'Daaahaaaag, Kaat!' in het voorbij gaan want stoppen zal niet gaan....
Ik kan er niet meer van maken :-) Nooit geen saai moment hier. En dat is soms lekker maar soms ook vermoeiend. Als je bijvoorbeeld op de enige 'vrije', niet volgeplande dag van de week je zaakjes thuis op orde wilt brengen omdat je met het gezin een paar daagjes in Slagharen gaat doorbrengen. En in plaats daarvan zit je de hele dag aan de telefoon en achter de computer om dingen te regelen, toestanden te organiseren, handel te drijven en orde te herstellen... en dat laatste dan vooral bij anderen.
Rutger, aan de andere kant van de tafel werkend aan zijn laptop, sloeg het tafereel gade en was toch wel onder de indruk. Niet alleen van wie ik aan de telefoon kreeg maar vooral dat ik het de hele dag doorstond. En hij kreeg enigszins een idee hoe het hier tijdens zijn afwezigheid aan toe is gegaan en hoe slopend dat geweest moest zijn.
En daarom zie ik ook op tegen Slagharen. Want doorgaan is niet erg als je een beetje op je tandvlees gaat... maar stoppen is dan funest. Dus als je in Slagharen loopt en er wervelt iemand voorbij met in haar kielzog bleke en afgeserveerde gezinsleden die het park al 6 keer hebben gezien... roep dan maar even heel hard 'Daaahaaaag, Kaat!' in het voorbij gaan want stoppen zal niet gaan....
dinsdag 27 oktober 2009
Wat een bende!
Werkelijk! Mijn huis ziet eruit als een FAB en het ruikt... stinkt... naar Afghanistan hier. Bleh!
Vandaag hebben we namelijk op Volkel de hutkoffers opgehaald die per post vanuit KAF naar huis werden gestuurd. Onder het Afghaanse zand en met de lucht er nog in werd het hele gedoe, 2 plunjebalen en een grote move-box in de woonkamer gedropt en uitgepakt. En daar bleek heel wat was in te passen. En ook kwamen alle kaartjes, opgestuurde boekjes, de aftelkalender, veel fotootjes, computerzaken, brieven en nog heel veel meer tevoorschijn.
En had ik net een opgeruimde tafel... nu dus niet meer. En waar ik bezig was aan de laatste was van mijn eigen voorraad heb ik er nu weer een hele stapel bij. Desert-camo.
Valt er dan nog iets leuks te melden over dit gebeuren? Jawel! We moesten er voor naar Volkel waar Rutger zijn collega's na ruim 5 maanden weer zag en met open armen werd ontvangen. We wipten even binnen bij zijn basiscommandant die mij zijn bijdrage voor 'Kaat heeft een missie', het tweede boek van Kaat, gaf. Maar vooral voor onze jongste was het een ervaring. Overal vliegtuigen en sommigen met 'bommuh' zoals hij ons bij herhaling toeriep. Mee met de grote mannen die hem vliegtuig voor vliegtuig lieten zien, waarbij de 'ranje', oftewel de oranje, het meeste indruk maakte: de demo-F16.
Nog een paar daagjes en dan gaat Rutger weer aan de slag en zal het hier weer zijn dagelijkse gangetje gaan worden... dagelijkse gang met extra veel was te vouwen...
Vandaag hebben we namelijk op Volkel de hutkoffers opgehaald die per post vanuit KAF naar huis werden gestuurd. Onder het Afghaanse zand en met de lucht er nog in werd het hele gedoe, 2 plunjebalen en een grote move-box in de woonkamer gedropt en uitgepakt. En daar bleek heel wat was in te passen. En ook kwamen alle kaartjes, opgestuurde boekjes, de aftelkalender, veel fotootjes, computerzaken, brieven en nog heel veel meer tevoorschijn.
En had ik net een opgeruimde tafel... nu dus niet meer. En waar ik bezig was aan de laatste was van mijn eigen voorraad heb ik er nu weer een hele stapel bij. Desert-camo.
Valt er dan nog iets leuks te melden over dit gebeuren? Jawel! We moesten er voor naar Volkel waar Rutger zijn collega's na ruim 5 maanden weer zag en met open armen werd ontvangen. We wipten even binnen bij zijn basiscommandant die mij zijn bijdrage voor 'Kaat heeft een missie', het tweede boek van Kaat, gaf. Maar vooral voor onze jongste was het een ervaring. Overal vliegtuigen en sommigen met 'bommuh' zoals hij ons bij herhaling toeriep. Mee met de grote mannen die hem vliegtuig voor vliegtuig lieten zien, waarbij de 'ranje', oftewel de oranje, het meeste indruk maakte: de demo-F16.
Nog een paar daagjes en dan gaat Rutger weer aan de slag en zal het hier weer zijn dagelijkse gangetje gaan worden... dagelijkse gang met extra veel was te vouwen...
Abonneren op:
Posts (Atom)
