No sex on the beach....

Licht genant is het wel natuurlijk. Je neemt de telefoon op en je hoort vrijwel direct...

"Ik ben tot de conclusie gekomen dat wij te weinig sex hebben!"

owkee dan! .... mijn directe conclusie is dat ze het daar in Kandahar dan toch niet zo druk hebben als ik dacht, als er over dit soort onderwerpen een persoonlijk onderzoekje kan worden gestart en als onderwerp in een telefoongesprekje naar voren kan worden gebracht

Mijn reactie? "Zeg schatje, ik kwam tot dezelfde conclusie. Maar het probleem benoemend en naar een oplossing zoekend kwam ik ook tot de conclusie dat jij je wel heel vaak moe omdraaid in onze echtelijke sponde". Zo, hopla! De discussie komt altijd lekker op gang als er knuppels in hoenderhokken worden gegooid is mijn idee. En dáár had mijn Allerliefste lekker niet van terug! ZO!

Maar het feit blijft natuurlijk. Wat mij betreft een vrij logisch feit. Want het is ook niet makkelijk om 'hij & ikkie'-tijd te hebben als er inmiddels 4 kinderen rondspringen. En we wonen niet meer zo afgelegen als in onze begintijd en rekening houdend met de buren spelen zich hier geen wilde taferelen meer af in de buitenlucht. En waar er in onze begintijd zelfs nog wel 's een keertje helemaal geen kinderen waren, is er nu altijd op z'n minst eentje in huize Mossel te vinden.

Nog niet zo heel veel dagen geleden bedacht ik me al dat wij de komende jaren steeds meer 'hij & ikkie'-tijd zullen krijgen. Want hoewel ik met mijn Allerliefste nog wel 100x een poging wil wagen om een nr 5 te creeëren, vind ik eigenlijk ook dat we nu ook eens echt aan ons samen toe mogen komen. Want toen wij elkaar 4,5 jaar geleden zagen, als een blok voor elkaar vielen en samen verder gingen, sloegen we eigenlijk een begin over en gingen gelijk door naar het ouders zijn en verantwoordelijkheden hebben.

Dussss, lieve mijnheer Mossel, als je dit leest: zorg maar dat goed eet daar, krachten opbouwt en vitamines tot je neemt... je zult het nog nodig hebben! Geen genade en voorlopig geen nieuwe missie.

Vrouw van de dag

Was ik toch zomaar Vrouw vd Dag op de vrij nieuwe site www.yunomi.nl
Ik heb er een blogje over geschreven waarvan ik vond dat het beter op z'n plaats was bij het Kaat-blogje dus klik even hier en verhuis daarheen.

you've got mail!

Rutger krijgt post. Nouja, dat was in het verhaaltje van gister al wel duidelijk. Maar hij krijgt nog meer post... van Bud.

Wie Bud(dy) dan is? Geen idee!
Elke Volkel-militair in Afghanistan krijg van deze 'Bud' een wekelijks briefje, puzzeltje erin of wat anders erbij... post van een wildvreemde waar naar uitgekeken wordt. Een onbekende wildvreemde, want niemand heeft ook maar enig idee wie er achter deze geheimzinnige Bud schuil gaat.

Wie Bud is, is ook helemaal niet van belang. Wat van belang is, is weten dat er iemand 'thuis' aan je denkt, de moeite doet om jouw dagen daar wat op te leuken. Dus ken je iemand die daar zit, persoonlijk of via via of ken je niemand maar wil je mij om een adres vragen... stuur dan gewoon 's wat op. CD'tje, zakje drop, wat lekkers, leesvoer of gewoon een leuke kaart. O zo'n kleine moeite en ik weet nu uit ervaring... een ontzettend groot plezier wat daar ontzettend gewaardeerd wordt.

Wij doen er driftig aan mee door elke week een pakketje richting KAF op het postkantoor te droppen. De eerste keer ging er o.a. een A4-map in. En alle uitgeprinte blogjes, foto's, krabbels en knutsels van de kinderen gaan nu wekelijks mee in een zichtmap die zo zijn verzamelmap ik kan. Zo kan er nog 's teruggelezen worden daar, maar ook hier, als hij weer lekker bij ons thuis is.

Maar er gaat meer: bijvoorbeeld de via mijn Twitter-vrienden verkregen CD-verzameling voor de disco-afdeling op KAF. Want af en toe een feestje moet kunnen!

Drie keer raden....

"Je raadt noooooit van wie ik een briefje heb gekregen"... Het is zondagmiddag en ik heb mijn Allerliefste aan de lijn. "Ik geef t op", zeg ik heel flauw. "Neeheee, raden! Uit onverwachte hoek is het".

En ineens weet ik het antwoord. Zijn moeder. Diezelfde moeder die mij niet wilde leren kennen, en al helemaal mijn kinderen niet... die voor haar geen naam hebben, maar 'bagage' heten. Die moeder die blij was met mijn eerste miskraam omdat zij geen oma wilde zijn van 'mijn' kinderen, en van de andere miskramen geen directe 'weet' had omdat het contact toen al naar nul was gedaald. De moeder die haar zoon al jaren voor mijn komst verweet dat hij enkel leefde om haar ongelukkig te maken. Want haar ongelukkig zien was zijn drijfveer om zijn opleiding te volgen, later een goede baan bij de KLM te krijgen en na enkele jaren weer op te zeggen om verder te kunnen studeren om uiteindelijk zijn droom bij de luchtmacht waar te maken. Niet iets waar zij als moeder trots op kon zijn.
De moeder die ons niet als gezin wilde leren kennen maar wel krokodillentranen huilde omdat wij haar niet van de geboorte van 'haar' kleinzoon lieten weten. Die toen wij haar tegenkwamen in het dorp ons geen van allen een blik waardig keurde, direct in de kinderwagen van onze 2 weken oude Jamie wilde duiken al snauwend 'is t geoorloofd dat ik even in de wagen kijk'.... Nee, dat was niet geoorloofd.
Dat je om oma te kunnen worden eerst moeder moet zijn is haar nog altijd niet duidelijk.

Die moeder schrijft aan haar zoon in Kandahar hoezeer ze hem al die jaren al mist en dat ze hoopt dat hij het goed zal vinden als ze hem nog wat vaker zal schrijven de komende maanden. Met als afsluiting een krabbeltje van zijn vader dat hij zo vaak aan hem heeft gedacht de afgelopen jaren.

Mij maakt het boos en verdrietig. Onmachtig ook. Omdat ik zo boos ben over al die jaren van haar lelijke gedrag onze kant op. Maar boos ook op mezelf omdat ze toch zijn moeder is en hij haar en zijn vader al bij zoveel leuke dingen in onze afgelopen 4,5 jaar heeft moeten missen. En dat ik dus daarom vind dat de deur voor hen altijd open zal moeten blijven staan als Rutger dat zou willen terwijl ik hem het liefste in volle vaart tegen haar kakement aan zou willen smijten...

Onmachtig omdat hij daar zit, zijn hoofd bij hele andere zaken moet houden als de nukken van zijn moeder. Omdat hij te ver weg zit om mij direct in te kunnen laten zien dat zij het sop in de kool niet waard is. Omdat we niet even lekker samen tegen elkaar aan kunnen zitten en weglachen dat sommige mensen zo kortzichtig zijn dat ze altijd en eeuwig in hun eigen kuilen zullen blijven vallen.

In zijn antwoord aan haar terug, wat hij me voorleest, laat mijn Allerliefste geen spaan heel van haar 'goede bedoelingen'. En ik... ik schrijf het hier even van me af. Onder de bezielende begeleiding van een linkje dat ik kreeg van een vriendin naar het nummer van Lilly Allen... ♫ Fuck you, fuck you very very mahahahahaaaach.... ♫

Ik moet ALTIJD ALLES ALLEEN doen...

Ik hoor het DJ Kristel nog zeggen in ons gesprekje op Uruzganfm op 10 juni. Het ging in de trand van 'nououou! dat helpt nu wel, alleen met 4 kinderen en dan organizer zijn'.

Afgelopen zondagavond. Na een vrij relaxte dag breng ik 's avonds kind nr 4 naar bed zodat kind nr 1 t/m 3 en ik nog even rustig 'koppie thee plus koekie' (niet voor mij, ik val af!) kunnen doen. Kind 4 ligt in bed, ik zak de trap af en erger me al aan de rommel die ik in de kamers zie. Maar als ik dan beneden kom en de goegemeente hangt lamlendig op de bank terwijl er nog van alles staat, slingert en gestapeld ligt flipt moeke eventjes. En een flippende moeke is geen fraai gezicht.

'Wat mankeert jullie in goddesnaam!'... wordt er gebulderd. En daarna volgt een relaas waarin de steekworden in willekeurige volgorde zijn: lamlendig / lui / ik-moet-altijd-alles-alleen-doen / vuilnisbelt / nooit-iets-uit-julliezelf en ga zo nog maar even door.

De volle laag krijgen ze en er is bij Moeke even geen houden meer aan. Als ik uiteindelijk adem haal zie ik 2 beteuterde gezichten en 1 nog altijd lamlendig uitziende puber. 'Nou', zeg hij...' ik zal blij zijn als Rutger weer thuis is, die filtert dit soort aanvallen altijd zo lekker'...

Now Zad - Afghanistan... bijna té raak!

Nog maar een paar dagen geleden kwamen nederlandse F16's de US-troops ondersteunen bij hun gevechten rond Now Zad, een verlaten stad in de provincie Helmand.

Het is er vaker onrustig en dit filmpje laat zien dat er wel vaker luchtondersteuning nodig is. En soms zit je dan als grondtroepen nét iets te dicht bij het uiteindelijke doelwit.

Dit doen we hier...

Rutger stuurde me mail met de bovenstaande titel...

Niks geen 'schatje ik mis je' en al helemaal geen 'schatje ik hou van jou'! Wel foto's en het verslag van een operatie bij Now Zed van afgelopen weekend, waar F16's de daar druk doende VS-troepen hielpen door aanwezige Taliban te beschieten.
Op You Tube vond ik er filmpjes over, op internet het hele verhaal met foto's (http://tinyurl.com/lov3nx) en op RTL een video (http://tinyurl.com/ny32w9). Heel even mocht de missie in het Nederlandse nieuws zonder dat er gewonden of erger te betreuren waren.

Ik hoor van Rutger de verhalen en begrijp dat ze het er druk mee hebben. Dat de nederlandse F16's meer dan regelmatig worden ingezet en dat het dus verre van een 'nine to five'-job is daar. Een 24/7 inzet en af en toe tijd om te relaxen, spelletje te doen of te sporten. En wat kapot is moet weer operationeel gemaakt worden dus niet zeuren maar klussen! En je bent eigenlijk pas klaar als het af is.

Maar of 'ze' daar ooit klaar zullen zijn...