10 juni 1995 - 2009

Veertien jaar geleden liep ik op dit moment met lichte rugpijn de hondenkennels uit te boenen en een hele berg honden in t gareel te houden. Een dag later lag ik in mijn eigen bed Max te bewonderen. Luieruitslag, liesbreuk-operatie, 1e woordjes, 1e stapjes, 1e keer creche, 1e keer school .... ik zat altijd 1e rang.

Ik zie 'm nog heel serieus in zijn kleutertoneelstuk de spreekstalmeester zijn. Totaal beledigd omdat hij zo graag een hoofdrol had gehad als aap of zoiets. Dát is pas iets belangrijks in een circus, wat doet een spreekstalmeester nou helemaal. Dat hij die hoofdrol juist had kregen we hem niet uitgelegd.

Ik hoor 'm nog zeggen dat hij hoopte dat Rutger voor altijd mijn vriendje zou blijven. Hij was 9 en het leek hem wel leuk dat hij mij vaker zou zien lachen, dat had hij nog nooit gezien zei hij.

Ik zie 'm zitten met z'n pasgeboren zusje, zijn broertje en weer een broertje... de grote broer die het niet pikt als ze gepest worden door anderen. Dat hij dat zelf dubbel zo erg doet en ons daarmee soms tot het uiterste drijft ziet hij heel anders.

En dan ineens is ie 14 (véér-tien). En bij een hoop 1e keren in de toekomst bungel ik er maar zo'n beetje bij en hoor het als laatste waarschijnlijk. Of soms zelfs helemaal niet. Maar zover is het (geloof ik) nog niet. Niet dat het altijd gezellig was de laatste jaren. Een scheiding, verhuizing, nieuwe mijnheer, weer verhuizen, broertje erbij ... het is ons niet altijd meegevallen en hem ook niet. En al schoppend raakte hij de mensen die het dichtst bij hem in de buurt stonden. Maar nu zat ik niet meer alleen 1e rang, Rutger zat ernaast.

Maar hij is het prima doorgekomen en doet het goed in zijn leventje en zijn wij ontzettend trots op hem. En meer kun je je als moeder eigenlijk niet wensen... nouja, misschien dat hij met 'ik heb opgeruimd' iets anders zou bedoelen dan 'ik heb alle rotzooi onder m'n bed geflikkerd'.

Ander nieuws!

Nu alle ogen even gericht waren op mijnheer M's uitzending en alle daarbij behorend gedoe zou ik helemaal vergeten aandacht te hebben voor andere zaken van grote importantie in Huize Mossel!

Zoals bijvoorbeeld het knikkeravontuur van dochter Quinty (voor de kijkers op de foto het linker donkerblondje) ! Een week of wat geleden had ze zich via het schoolkampioenschap gekwalificeerd voor het Jetix Knikkergebeuren in Boxtel. Waar ze uiteindelijk niet door een winnende hand in de landelijke finale terecht kwam maar door haar sportiviteit was opgevallen en daardoor toch een plek kreeg in Walibi waar afgelopen zaterdag de eindstrijd werd gevoerd.

En daar werd onze eigen KnikkerKoningin na bloedstollende wedstrijden en het uitschakelen van fanatieke tegenstanders uiteindelijk zelf in de halve finale geklopt! Quinty zelf zag het geloof ik meer als een noodzaak om gewoon lekker in Walibi te kunnen achtbanen maar ik ben trots. Misschien niet zozeer door het behalen van de halve finale (ik bedoel maar, toch bij de beste 4 van duizenden knikkeraars!!!) maar nog het meest vanwege de manier waarop ze er gekomen is... de meest sportieve knikkeraar zijn van Boxtel is toch niet niks!

Telefoon...

zojuist van de Allerliefste: 'niet schrikken als je het nieuws hoort of ziet'...

er zijn vanmorgen 3 raketten ingeslagen op KAF, eentje zo'n 800m van waar hij zat. Geen paniek, het hoort erbij... adem in adem uit adem in adem uit....

Gewonden in Uruzgan

Dat was toch schrikken. Vanmorgen 3 gewonden gevallen in Uruzgan. Vooral Jeffrey is aangedaan door dit soort berichten. Om die schrik weg te nemen dus maar de kaart van Afghanistan gepakt en laten zien waar & hoe de provincies liggen en waar Rutger precies is. Een behoorlijk stuk van Uruzgan dus. Dat luchtte op.

Maar het geeft ook wel aan hoe zo'n uitzending met je dagelijkse gezinsleven is verbonden. Hoe intens je als 'thuisfront' meeleeft met wat er daar aan de hand is, ongeacht of dat jezelf direct raakt of niet. Daar hebben we het voor vertrek wel over gehad maar dat was enkel theorie en nu zitten we in de praktijk. En die valt nog wel mee, maar we weten ook niet wat er nog komt.

Eén afspraak hebben we in ieder geval gemaakt. We vertellen eerlijk. Ik over hoe het hier reilt en zeilt en hij over wat er op KAF voorvalt. Ik zou ook niet anders kunnen. We hebben zo'n intens 'samen' hier, het zou ook vreemd zijn om dan ineens in die 4,5 maand de schijn op te gaan houden en niet te vertellen wat ons bezighoudt en wat ons overkomt. We kennen elkaar sinds 2 februari 2005 en hebben eigenlijk geen dag van elkaar gemist. En dan ineens zouden er 4,5 maand tussenuit vallen? Nee dus! Dat werkt niet voor ons.

Maar die afspraak konden we ook maken omdat ik weet dat hij het daar prima redt en hij weet dat wij ons hier prima redden. En natuurlijk moeten we af en toe slikken en natuurlijk valt het niet altijd mee... zeker niet bij een bericht zoals vandaag. En vanaf vandaag weten 3 families daar vanuit die praktijk alles van.

Even slikken...

En ineens slaat het in als een bom! Ik zie mijn maatje de komende maanden niet!

Dus kan ik hem niet vertellen dat ik DE uitnodiging kreeg voor een borrel op het ministerie van BuZa waar ik Maxime Verhagen ontmoet. Hij zou snappen hoe geweldig ik dat vind, weten wat twitter is en het me zo ontzettend gunnen. En ook niet dat Jack de Vries naar hem vroeg omdat hij van Maxime hoorde dat hij op uitzending is.

Kan 'm ook niet vertellen dat onze meppende buurman deze morgen om 8.30u, terwijl een groot gedeelte van de straat net richting school fietste, een politie-auto voor zijn deur zag staan waar een agent uitstapte met een brief. Ook een uitnodiging maar die van mij is leuker! Die van hem verzoekt hem op 15 juni op het buro te komen vertellen waarom er volgens hem en zijn vrouw geslagen moest worden.

Kan 'm ook niet vertellen dat de Natuurdag waar ik deze morgen de kokkerel verzorgde weer een succes was en ook niet dat het gezicht van Jeffrey gister ontzettend opklaarde toen ik hem vertelde dat hij had gebeld en dat hij goed in KAF was aangekomen. Kan 'm niet laten weten hoe ik zijn rollende ogen mis als ik weer iets raars doe of zeg en de slappe lach die dan meestal volgt.

Niet de mini-crockies in legertinten laten zien, niet laten voelen dat er echt weer kilo's af zijn, niet opscheppen over de kinderen, niet lekker tegen 'm aanzitten, -liggen en -hangen.

Hij krijgt het allemaal wel te horen, te zien en te voelen... maar niet nu... doet even zeer...

De kop is eraf!

Het eerste nachtje ging wonderwel. Degene met de meeste last van dit alles is toch wel Jeffrey. Pijn in z'n buik, pijn in z'n hoofd, gister op het vliegveld constant in tranen en intens verdrietig dat z'n vader is vertrokken.
En hoewel JJ op het vliegveld door de ramen heen riep 'Papa binnuh toe' in de hoop dat z'n vader zou omdraaien en weer naar ons toe zou komen heeft de kleine krotekoker een staat van berusting bereikt en ben ik ineens z'n grote vriend. Wordt mijn oor gekroeld (tot op heden was enkel papa's oor kroelwaardig), moet ik bij het bad zitten en is zelfs naar bed brengen geoorloofd. Feit dat ik als wegbreng-grap bedacht heb dat mijn hand klem komt te zitten tussen de deur helpt daar absoluut aan mee. De koning is dood (weg dan in ons geval), lang leve de koning! Een enorme promotie die me waarschijnlijk onmiddellijk wordt afgenomen op het moment dat pap's weer landt.

De andere 2 lijken er niet zo heel erg van ondersteboven. Het is zo, dus is het zo.
Hoewel Max verzonnen heeft dat hij mij behoort te ondersteunen en dus constant herhaalde en onderstreepte wat ik aan opvoedkundigs de wereld inslingerde. Gelijk maar even hartelijk bedankt en verteld dat ik het wel dacht te kunnen redden in mijn up.

En vandaag? Vandaag gaan we een afstreepkalender maken waarop al 1 nachtje mag worden afgevinkt, gaan de stapels overgebleven folders richting stort (heerlijk, die auto voor de deur), gaan we verder met de Vaderdagfilm en gaan we ons dagboek bijhouden. De sturen we, samen met een multomap, met vellen tegelijk op naar Rutger zodat hij een beetje weet wat er hier allemaal voorvalt en zo een tikkie op de hoogte blijft. Het is behelpen, dat wel natuurlijk... maar het houdt ons ook van de straat! :-))

Het grote aftellen!

En dan ineens sta je daar. Je man bepakt en bezakt, kinderen lichtjes rusteloos en een heleboel andere Afghanistan-gangers met hun familie in precies dezelfde stemming. Beetje uitgelaten, beetje bedrukt, beetje nerveus... Niemand die het eerst zijn bagage wil inchecken en langs de delegatie van hoge ome's wil die ze een behouden thuiskomst toewensen. Niemand die met plezier afscheid neemt maar eigenlijk willen ze allemaal zo snel als ze kunnen die bagage kwijt en dat vliegtuig in.

En dan nog één laatste knuffel, kinderen die beginnen te huilen, ik die het niet droog kan houden en een man die klaar is om te gaan maar nog niet helemaal klaar om afscheid te nemen. Dan nog even zwaaien voor het raam tot hij de wachtruimte ingaat. En dan snel rennen naar het andere raam waar je hem weer naar buiten ziet komen om te wachten tot ze met z'n allen het vliegtuig instappen.

En dan begint het aftellen opnieuw. Een hele 132 nachtjes slapen tot hij weer thuis komt. En ondertussen hopen op af en toe een belletje, misschien een mailtje en elke week een doos per post die kant op met foto's, filmpjes en dagboeken met wat hier allemaal voorgevallen en meegemaakt is. En in het gunstigste geval ook af en toe iets per post terug. Maar mijnheer Mossel kennende zullen we daar maar niet op gaan zitten wachten...