Gisteravond een telefonisch interview voor de Margriet. Het eindejaarsnummer. Ik moest in één woord dit jaar omschrijven en het eerste, trouwens ook het enige, dat in mijn hoofd opkwam was 'hektisch'...
Ik kan er niet meer van maken :-) Nooit geen saai moment hier. En dat is soms lekker maar soms ook vermoeiend. Als je bijvoorbeeld op de enige 'vrije', niet volgeplande dag van de week je zaakjes thuis op orde wilt brengen omdat je met het gezin een paar daagjes in Slagharen gaat doorbrengen. En in plaats daarvan zit je de hele dag aan de telefoon en achter de computer om dingen te regelen, toestanden te organiseren, handel te drijven en orde te herstellen... en dat laatste dan vooral bij anderen.
Rutger, aan de andere kant van de tafel werkend aan zijn laptop, sloeg het tafereel gade en was toch wel onder de indruk. Niet alleen van wie ik aan de telefoon kreeg maar vooral dat ik het de hele dag doorstond. En hij kreeg enigszins een idee hoe het hier tijdens zijn afwezigheid aan toe is gegaan en hoe slopend dat geweest moest zijn.
En daarom zie ik ook op tegen Slagharen. Want doorgaan is niet erg als je een beetje op je tandvlees gaat... maar stoppen is dan funest. Dus als je in Slagharen loopt en er wervelt iemand voorbij met in haar kielzog bleke en afgeserveerde gezinsleden die het park al 6 keer hebben gezien... roep dan maar even heel hard 'Daaahaaaag, Kaat!' in het voorbij gaan want stoppen zal niet gaan....
vrijdag 30 oktober 2009
dinsdag 27 oktober 2009
Wat een bende!
Werkelijk! Mijn huis ziet eruit als een FAB en het ruikt... stinkt... naar Afghanistan hier. Bleh!
Vandaag hebben we namelijk op Volkel de hutkoffers opgehaald die per post vanuit KAF naar huis werden gestuurd. Onder het Afghaanse zand en met de lucht er nog in werd het hele gedoe, 2 plunjebalen en een grote move-box in de woonkamer gedropt en uitgepakt. En daar bleek heel wat was in te passen. En ook kwamen alle kaartjes, opgestuurde boekjes, de aftelkalender, veel fotootjes, computerzaken, brieven en nog heel veel meer tevoorschijn.
En had ik net een opgeruimde tafel... nu dus niet meer. En waar ik bezig was aan de laatste was van mijn eigen voorraad heb ik er nu weer een hele stapel bij. Desert-camo.
Valt er dan nog iets leuks te melden over dit gebeuren? Jawel! We moesten er voor naar Volkel waar Rutger zijn collega's na ruim 5 maanden weer zag en met open armen werd ontvangen. We wipten even binnen bij zijn basiscommandant die mij zijn bijdrage voor 'Kaat heeft een missie', het tweede boek van Kaat, gaf. Maar vooral voor onze jongste was het een ervaring. Overal vliegtuigen en sommigen met 'bommuh' zoals hij ons bij herhaling toeriep. Mee met de grote mannen die hem vliegtuig voor vliegtuig lieten zien, waarbij de 'ranje', oftewel de oranje, het meeste indruk maakte: de demo-F16.
Nog een paar daagjes en dan gaat Rutger weer aan de slag en zal het hier weer zijn dagelijkse gangetje gaan worden... dagelijkse gang met extra veel was te vouwen...
Vandaag hebben we namelijk op Volkel de hutkoffers opgehaald die per post vanuit KAF naar huis werden gestuurd. Onder het Afghaanse zand en met de lucht er nog in werd het hele gedoe, 2 plunjebalen en een grote move-box in de woonkamer gedropt en uitgepakt. En daar bleek heel wat was in te passen. En ook kwamen alle kaartjes, opgestuurde boekjes, de aftelkalender, veel fotootjes, computerzaken, brieven en nog heel veel meer tevoorschijn.
En had ik net een opgeruimde tafel... nu dus niet meer. En waar ik bezig was aan de laatste was van mijn eigen voorraad heb ik er nu weer een hele stapel bij. Desert-camo.
Valt er dan nog iets leuks te melden over dit gebeuren? Jawel! We moesten er voor naar Volkel waar Rutger zijn collega's na ruim 5 maanden weer zag en met open armen werd ontvangen. We wipten even binnen bij zijn basiscommandant die mij zijn bijdrage voor 'Kaat heeft een missie', het tweede boek van Kaat, gaf. Maar vooral voor onze jongste was het een ervaring. Overal vliegtuigen en sommigen met 'bommuh' zoals hij ons bij herhaling toeriep. Mee met de grote mannen die hem vliegtuig voor vliegtuig lieten zien, waarbij de 'ranje', oftewel de oranje, het meeste indruk maakte: de demo-F16.
Nog een paar daagjes en dan gaat Rutger weer aan de slag en zal het hier weer zijn dagelijkse gangetje gaan worden... dagelijkse gang met extra veel was te vouwen...
zondag 25 oktober 2009
er komt weer schot in de zaak
Heel langzaam begin ik weer een beetje in mijn oude doen te geraken. Want eerlijk is eerlijk... de afgelopen twee weken liep het weer helemaal spaak nadat ik net weer een beetje op het goede spoor kwam na alle enervering van de afgelopen maanden.
Want eerst gewend om alles samen te doen, moest ik weer wennen aan het alles in m'n uppie doen en net toen ik dat op m'n sloffen leek te kunnen kwam de heer des huizes weer uit de lucht vallen. En begint het wennen weer opnieuw.
Vanaf dat Rutger binnenkwam heb ik lichtelijk ontheemd in huis gedingest. Gedingest ja, want normaal functioneren kun je het niet noemen. Alsof mijn systemen stuk voor stuk uitvielen nu Rutger er weer is om in te springen. Dus zag ik wel was maar linkte ik dat niet aan daadwerkelijk moeten wassen in de daarvoor bestemde machine. Ontstond er schaarste in de koelkast maar kwam het niet in me op om dat probleem dmv een supermarktbezoek op te lossen. Heb ik al twee weken geen kippen en/of honden gevoederd en is het aanrecht, al die maanden om door een ringetje te halen, regelmatig voorzien van een stapeltje vuile vaat.
Grappige is dan natuurlijk dat ik met mijn bedrijf Kaat Mossel vrouwen juist adviseer hoe ze dit soort dalen kunnen voorkomen. Maar juist doordat ik zelf weet hoe makkelijk je soms even op non-actief gaat ben ik dus de aangewezen persoon om anderen uit zo'n dip te halen. Want dat lukt me bij mijzelf ook. Hoe? Door het maar even oogluikend toe te staan. Om dan vervolgens weer te pieken. Iets wat ik voornemens ben volgende week weer te doen. Als mijn Allerliefste weer lekker naar zijn 'gewone' werk is, de kinderen weer op school en mijn leventje weer van mij is...
Ik modder nog een weekje aan en zie een lichtje aan het einde van deze tunnel! Tenminste... dat is toch wel een lichtje... en geen aanstormende trein....
Want eerst gewend om alles samen te doen, moest ik weer wennen aan het alles in m'n uppie doen en net toen ik dat op m'n sloffen leek te kunnen kwam de heer des huizes weer uit de lucht vallen. En begint het wennen weer opnieuw.
Vanaf dat Rutger binnenkwam heb ik lichtelijk ontheemd in huis gedingest. Gedingest ja, want normaal functioneren kun je het niet noemen. Alsof mijn systemen stuk voor stuk uitvielen nu Rutger er weer is om in te springen. Dus zag ik wel was maar linkte ik dat niet aan daadwerkelijk moeten wassen in de daarvoor bestemde machine. Ontstond er schaarste in de koelkast maar kwam het niet in me op om dat probleem dmv een supermarktbezoek op te lossen. Heb ik al twee weken geen kippen en/of honden gevoederd en is het aanrecht, al die maanden om door een ringetje te halen, regelmatig voorzien van een stapeltje vuile vaat.
Grappige is dan natuurlijk dat ik met mijn bedrijf Kaat Mossel vrouwen juist adviseer hoe ze dit soort dalen kunnen voorkomen. Maar juist doordat ik zelf weet hoe makkelijk je soms even op non-actief gaat ben ik dus de aangewezen persoon om anderen uit zo'n dip te halen. Want dat lukt me bij mijzelf ook. Hoe? Door het maar even oogluikend toe te staan. Om dan vervolgens weer te pieken. Iets wat ik voornemens ben volgende week weer te doen. Als mijn Allerliefste weer lekker naar zijn 'gewone' werk is, de kinderen weer op school en mijn leventje weer van mij is...
Ik modder nog een weekje aan en zie een lichtje aan het einde van deze tunnel! Tenminste... dat is toch wel een lichtje... en geen aanstormende trein....
zaterdag 24 oktober 2009
twitterdate!
Het was heerlijk. Even met 8 andere dames op stap. Naar Amsterdam om daar een opname van Vrouw & Paard van de Vara bij te wonen. Spontaan ontstaan ideetje op Twitter, ik stelde voor en anderen reageerden en dus spraken we af en zaten met deze groep in de Plantage.
En hoe gek het ook klinkt, ook al zagen we elkaar voor het eerst (behalve eentje die ik al meerdere malen zag) we waren als oude bekenden. Heerlijk geborreld vooraf, lekker gekletst en er gewoon even tussenuit. En nu Rutger weer thuis is kan dat ook weer zonder de inzet van buitenaf. Ik stap om 14.00u in de trein, afgezet door Rutger die daarna het fort bemand en kinderen van eten voorziet, boel verders aan kant maakt, iedereen op tijd in bed mietert en mij pas ver na een redelijke tijd thuis verwacht.
En daarom was het ook zo achterlijk dat Heleen Mees reageerde zoals ze reageerde. Even ter illustratie: na de opname mag het publiek vragen stellen. Mijn vraag: "hoe sexy vinden de dames aan tafel het huishouden zelf", aangezien één van de topics de stelling was 'schoonmaken levert sex op" (even kort door de bocht dan). Voor wie het verloop wil zien, kijk vooral even op http://omroep.vara.nl/Publieksvragen-23-10-2009.5469.0.html, ik ben de hekkesluiter.
Heleen Mees schat ik in als een vrouw die opleiding en carriére van hoog belang acht. En vooral ook gelijke rechten. Dat zij om die mening te ventileren niet luistert naar wat gezegd wordt maar als een bulldozer doordendert als hoofdpersoon in haar eigen discussie vind ik dan een minpuntje... dus mocht je dit lezen Heleen... ik werd opgehaald om stipt 23.55u door een man die vroeg hoe het was geweest en of ik plezier had gehad. Die aardappelen/groenten/vlees had gekookt, alles aan kant had en kinders op bed had gedaan nadat ze gezellig Popstars hadden gekeken met z'n allen op de bank. Die ondertussen ook via Twitter een interview voor me had geregeld en de zakentelefoontjes op een lijstje had staan voor mij om terug te bellen. En waarmee ik, nadat we nog even iets gedronken hadden en de uitzending terug hebben gekeken, lekker in een warm bed ben gekropen.
De schoonmaakpartij leverde hem die avond niets op... maar wat in het vat zit....
PS mijnheer mossel leest dit verhaal zojuist en de voor de hand liggende reactie kwam: "ahaaaa, ik heb sex tegoed".... hoe geweldig ook, hij blijft wel gewoon een man natuurlijk....
En hoe gek het ook klinkt, ook al zagen we elkaar voor het eerst (behalve eentje die ik al meerdere malen zag) we waren als oude bekenden. Heerlijk geborreld vooraf, lekker gekletst en er gewoon even tussenuit. En nu Rutger weer thuis is kan dat ook weer zonder de inzet van buitenaf. Ik stap om 14.00u in de trein, afgezet door Rutger die daarna het fort bemand en kinderen van eten voorziet, boel verders aan kant maakt, iedereen op tijd in bed mietert en mij pas ver na een redelijke tijd thuis verwacht.
En daarom was het ook zo achterlijk dat Heleen Mees reageerde zoals ze reageerde. Even ter illustratie: na de opname mag het publiek vragen stellen. Mijn vraag: "hoe sexy vinden de dames aan tafel het huishouden zelf", aangezien één van de topics de stelling was 'schoonmaken levert sex op" (even kort door de bocht dan). Voor wie het verloop wil zien, kijk vooral even op http://omroep.vara.nl/Publieksvragen-23-10-2009.5469.0.html, ik ben de hekkesluiter.
Heleen Mees schat ik in als een vrouw die opleiding en carriére van hoog belang acht. En vooral ook gelijke rechten. Dat zij om die mening te ventileren niet luistert naar wat gezegd wordt maar als een bulldozer doordendert als hoofdpersoon in haar eigen discussie vind ik dan een minpuntje... dus mocht je dit lezen Heleen... ik werd opgehaald om stipt 23.55u door een man die vroeg hoe het was geweest en of ik plezier had gehad. Die aardappelen/groenten/vlees had gekookt, alles aan kant had en kinders op bed had gedaan nadat ze gezellig Popstars hadden gekeken met z'n allen op de bank. Die ondertussen ook via Twitter een interview voor me had geregeld en de zakentelefoontjes op een lijstje had staan voor mij om terug te bellen. En waarmee ik, nadat we nog even iets gedronken hadden en de uitzending terug hebben gekeken, lekker in een warm bed ben gekropen.
De schoonmaakpartij leverde hem die avond niets op... maar wat in het vat zit....
PS mijnheer mossel leest dit verhaal zojuist en de voor de hand liggende reactie kwam: "ahaaaa, ik heb sex tegoed".... hoe geweldig ook, hij blijft wel gewoon een man natuurlijk....
donderdag 22 oktober 2009
Thuisfrontsteunmomentje (ja, dat is een woord!)
Daar zitten we dan, allebei met volgeschoten ogen en zo'n enorme herkenning.
Arlette kwam deze morgen op bezoek. Elkaar leren kennen op twitter, allebei een man in Afghanistan... haar naam kwam al 's vaker voorbij. Haar man is nu thuis. Tijdelijk en op vakantie. R & R heet dat dan, maar zoveel rest is er niet en recovery ....? Want het lijkt mij best moeilijk om elkaar zolang niet te zien en dan ineens 2 weken samen te zijn in de wetenschap dat je hem weer uit moet zwaaien voor de nog resterende periode. Dat brengt geen 'rest' lijkt mij, maar veel druk.
Want het moét bijna verplicht gezellig zijn. En dat is met 2 dagen Kerst al dodelijk vermoeiend. En dan dat gevoel, maar dan voor 2 weken! Ga er maar aanstaan! En zo lijkt zij het ook een beetje te voelen. Heel blij om elkaar weer te zien, heel moeilijk omdat de uitzending er aan beide kanten nog niet opzit en je dus in een bepaalde sfeer blijft hangen.
Herkenbaar. Want ook al is Rutger blijvend thuis en wordt onze aandacht getrokken door het oplossen van zakelijke problematiek waardoor het 'thuiskomstgevoel' naar de achtergrond leek verdrongen de afgelopen dagen... iets ongemakkelijks heeft het voor mij af en toe ook wel. En dus probeer ik luchtig te vertellen over het voorval van afgelopen zondag.
Maar in plaats van luchtig zit ik ineens met tranen in mijn ogen mijn onbegrip voor het gemis van KAF bij het zien van de foto's van zijn maatjes daar door Rutger te spuien. En zit Arlette tegenover me met tranen omdat de afgelopen dagen ook niet enkel rozengeur en maneschijn zijn geweest. En dan hebben we beiden even een thuisfrontsteuntelkaar-momentje. Meer teleurgesteld in onszelf en zeker niet in onze mannen. Want die vinden we nog altijd geweldig.
Voor mij voelt het alsof Rutger en ik vanuit hetzelfde startpunt hetzelfde doel hebben bereikt, maar allebei over een andere route. En ook al vertel je nog zo levendig wat je onderweg hebt gezien, wie je hebt leren kennen en hoe het eruit zag... het is toch anders.... en je zult nooit kunnen inschatten of kunnen meepraten over zijn rondtour. Gek genoeg hij ook niet echt over het mijne, maar daar lijkt hij dan weer veel minder mee te zitten! MANNEN!?!?
Arlette kwam deze morgen op bezoek. Elkaar leren kennen op twitter, allebei een man in Afghanistan... haar naam kwam al 's vaker voorbij. Haar man is nu thuis. Tijdelijk en op vakantie. R & R heet dat dan, maar zoveel rest is er niet en recovery ....? Want het lijkt mij best moeilijk om elkaar zolang niet te zien en dan ineens 2 weken samen te zijn in de wetenschap dat je hem weer uit moet zwaaien voor de nog resterende periode. Dat brengt geen 'rest' lijkt mij, maar veel druk.
Want het moét bijna verplicht gezellig zijn. En dat is met 2 dagen Kerst al dodelijk vermoeiend. En dan dat gevoel, maar dan voor 2 weken! Ga er maar aanstaan! En zo lijkt zij het ook een beetje te voelen. Heel blij om elkaar weer te zien, heel moeilijk omdat de uitzending er aan beide kanten nog niet opzit en je dus in een bepaalde sfeer blijft hangen.
Herkenbaar. Want ook al is Rutger blijvend thuis en wordt onze aandacht getrokken door het oplossen van zakelijke problematiek waardoor het 'thuiskomstgevoel' naar de achtergrond leek verdrongen de afgelopen dagen... iets ongemakkelijks heeft het voor mij af en toe ook wel. En dus probeer ik luchtig te vertellen over het voorval van afgelopen zondag.
Maar in plaats van luchtig zit ik ineens met tranen in mijn ogen mijn onbegrip voor het gemis van KAF bij het zien van de foto's van zijn maatjes daar door Rutger te spuien. En zit Arlette tegenover me met tranen omdat de afgelopen dagen ook niet enkel rozengeur en maneschijn zijn geweest. En dan hebben we beiden even een thuisfrontsteuntelkaar-momentje. Meer teleurgesteld in onszelf en zeker niet in onze mannen. Want die vinden we nog altijd geweldig.
Voor mij voelt het alsof Rutger en ik vanuit hetzelfde startpunt hetzelfde doel hebben bereikt, maar allebei over een andere route. En ook al vertel je nog zo levendig wat je onderweg hebt gezien, wie je hebt leren kennen en hoe het eruit zag... het is toch anders.... en je zult nooit kunnen inschatten of kunnen meepraten over zijn rondtour. Gek genoeg hij ook niet echt over het mijne, maar daar lijkt hij dan weer veel minder mee te zitten! MANNEN!?!?
dinsdag 20 oktober 2009
Thuisfrontstress
Ik ben boos. Boos omdat er een domper ligt op de thuiskomst van Rutger en we eigenlijk geen tijd hebben om van diezelfde thuiskomst te genieten.
En ik ben boos omdat het dus niet van hieruit komt, maar van buiten onze vier muren. Waardoor er stress ontstaan is, de computer het zevende lid is van dit gezin en de andere leden eigenlijk op het tweede plan moeten komen.
In het kort: mooie plannen voor het bedrijf Kaat Mossel zijn gemaakt tijdens Rutgers afwezigheid. Zouden klaar zijn bij zijn thuiskomst. Plannen zijn verre van klaar en rekeningen al gedeeltelijk betaald. Een hoop geld, een ruim deel uit zijn extra gage vanwege zijn verblijf in Afghanistan. Maar met plezier geïnvesteerd want Kaat is ook zijn kindje. En het bracht hem rust te weten dat hij bij thuiskomst in een gespreid bedje zou komen en niet direct voor mij aan de slag zou hoeven. Dat zou ons meer tijd geven om weer als gezin aan elkaar te wennen.
Zojuist merkte een vriendin op dat het altijd moeilijk is zo'n thuiskomst. Dat er droombeelden kunnen ontstaan maar dat je eigenlijk allebei nog bent wie je was bij vertrek. Maar daar zit 'm dus niet de kneep. Er zijn geen droombeelden ontstaan, die droombeelden waren er al. En dus ben ik nog altijd zijn sexy vrouw en hij is nog altijd mijn held. Dat waren we al voor elkaar voor vertrek en dat zijn we nog altijd voor elkaar na thuiskomst. Daarover is zeker geen teleurstelling en zeker geen domper...
Het enige droombeeld dat teniet is gedaan is het droombeeld van het op poten hebben van bepaalde onderdelen van mijn bedrijf op het moment dat Rutger hier weer voet aan de grond zou zetten.
Er is toegevoegde stress doordat we ons moeten bezighouden met zaken waarvan we dachten dat we ze goed uit handen hadden gegeven en waardoor nu problemen ontstaan omdat zaken snel moeten worden opgepikt om plannen van Kaat nog op een normale manier doorgang te laten vinden. Waardoor er ruim minder tijd is voor 'gewone' gezinszaken.
Stress omdat er al een fikse rekening is betaald waar we niets voor terug hebben gezien en waarvan we nog maar moeten zien hoe we dat geld terugkrijgen. En dus ben ik boos! Zo ontzettend boos op het bedrijf dat me in deze positie bracht omdat ik in mooie verhalen geloofde.
Wat niet wegneemt dat wij nog altijd tussen al die shit door, ons eigen mooie verhaal hebben. Maar een gouden randje is even een grauw randje geworden. En dat beseffend ga ik er 's heel snel voor zorgen dat dáár verandering in komt in die kleine anderhalve week dat we nog mogen genieten van elkaar voordat hij weer aan het werk gaat.
En ik ben boos omdat het dus niet van hieruit komt, maar van buiten onze vier muren. Waardoor er stress ontstaan is, de computer het zevende lid is van dit gezin en de andere leden eigenlijk op het tweede plan moeten komen.
In het kort: mooie plannen voor het bedrijf Kaat Mossel zijn gemaakt tijdens Rutgers afwezigheid. Zouden klaar zijn bij zijn thuiskomst. Plannen zijn verre van klaar en rekeningen al gedeeltelijk betaald. Een hoop geld, een ruim deel uit zijn extra gage vanwege zijn verblijf in Afghanistan. Maar met plezier geïnvesteerd want Kaat is ook zijn kindje. En het bracht hem rust te weten dat hij bij thuiskomst in een gespreid bedje zou komen en niet direct voor mij aan de slag zou hoeven. Dat zou ons meer tijd geven om weer als gezin aan elkaar te wennen.
Zojuist merkte een vriendin op dat het altijd moeilijk is zo'n thuiskomst. Dat er droombeelden kunnen ontstaan maar dat je eigenlijk allebei nog bent wie je was bij vertrek. Maar daar zit 'm dus niet de kneep. Er zijn geen droombeelden ontstaan, die droombeelden waren er al. En dus ben ik nog altijd zijn sexy vrouw en hij is nog altijd mijn held. Dat waren we al voor elkaar voor vertrek en dat zijn we nog altijd voor elkaar na thuiskomst. Daarover is zeker geen teleurstelling en zeker geen domper...
Het enige droombeeld dat teniet is gedaan is het droombeeld van het op poten hebben van bepaalde onderdelen van mijn bedrijf op het moment dat Rutger hier weer voet aan de grond zou zetten.
Er is toegevoegde stress doordat we ons moeten bezighouden met zaken waarvan we dachten dat we ze goed uit handen hadden gegeven en waardoor nu problemen ontstaan omdat zaken snel moeten worden opgepikt om plannen van Kaat nog op een normale manier doorgang te laten vinden. Waardoor er ruim minder tijd is voor 'gewone' gezinszaken.
Stress omdat er al een fikse rekening is betaald waar we niets voor terug hebben gezien en waarvan we nog maar moeten zien hoe we dat geld terugkrijgen. En dus ben ik boos! Zo ontzettend boos op het bedrijf dat me in deze positie bracht omdat ik in mooie verhalen geloofde.
Wat niet wegneemt dat wij nog altijd tussen al die shit door, ons eigen mooie verhaal hebben. Maar een gouden randje is even een grauw randje geworden. En dat beseffend ga ik er 's heel snel voor zorgen dat dáár verandering in komt in die kleine anderhalve week dat we nog mogen genieten van elkaar voordat hij weer aan het werk gaat.
Abonneren op:
Posts (Atom)
