Hoog bezoek!

Zondag Twitterveiling. Nog even en dan sluit ik iets af dat wel zo ontzettend geweldig is geweest. Het kostte me bloed, zweet en tranen (bij wijze van spreken, ik overdrijf!) maar het leverde me ook ontzettend veel op. Het waren leerzame weken :-)

Ik heb er ontzettend veel leuke contacten opgedaan. En zeer zeker ook een mooie vorm van vriendschap. Want als je zoals @tjarko en @misuzel en @digilin zo je tijd afstaat aan iets dat niet 'het jouwe' is .... dan gaat het verder dan wat dan ook, dan ben je voor mij voortaan een vriend! Want het is nogal niet iets geweest. Uren en uren hebben ze erin gestoken. @Tjarko met de website, de beide dames met het meehelpen afhandelen van al die mails, vragen, opmerkingen en andere toestanden. Een enorm karwei waar vele uren per dag in gingen zitten.


Maar we hebben het doorstaan en zondag is de afsluiting. En laat ik nou net gehoord hebben dat ik daar hoog bezoek mag ontvangen. Minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking! Ik vind dat zo ontzettend geweldig. Een opsteker voor mij, want Twitterveiling is de aanleiding. Maar ook een opsteker voor ATF-11 die zo hun inzet voor het goede doel landelijk onder de aandacht zien komen (dat deed ik ook al maar hé! Een minister is toch wel even different koek) en ik vind het als thuisfront ook super dat hij de moeite neemt zijn zondag hier gedeeltelijk voor op te offeren.


Er is nog wat geld onderweg, er moeten nog wat mensen met elkaar in contact komen en ik heb ook wat teleurstellende hobbels op het veilingpad gehad en ook doorstaan. Ik heb uiteindelijk iets gedaan wat voor mij 'het verschil' heeft gemaakt. Iets dat zo ingrijpend is geweest voor mijn leventje, dat de kinderen leerde dat er meer is dan enkel 'ikke ikke ikke' en waarmee we een enorm gevoel van saamhorigheid kregen op Twitter. Heel bijzonder, niet uit te leggen en prachtig om de aanzet voor gegeven te hebben.

Ik kijk ontzettend uit naar zondag!

naar school!

"mamaaaaa, doe je ogen opuuuuuuuhhhh" Het dringt langzaam tot me door en de sterkte wordt ietsje opgevoerd qua volume. "maahaaaaaaaam" Dat is niet de logische roep van een 2,5 jarige maar dit pikte ie op van de grote broers en zus. "mamaaaaaah, Bibi wow foeballuuuuuhhhhh"

Om half 7 sleep ik me dus uit bed, floep de kleine roeper uit zijn en weer in mijn bedje en krijg een mep met een fles op mijn hoofd. Ogen open, oh ja, vergat ik even. Het is vandaag creche-dag, zijn eerste en hij heeft er zin in. Hij gaat voetballen dus, want dat hoort als je met kindjes gaat spelen. Van mij hoeft het niet zo. We hebben het best gezellig hier in huis en al met al puzzel ik ook met'm, tekenen we paardjes en kletsen we behoorlijk over van alles en nog wat. Best ok dus qua opvoedkundig gebeuren dus nergens voor nodig dat het kind uithuizig gaat worden.

Maar onder druk van pa vanuit Kandahar dan toch maar besloten tot opgave. Op de creche (peuterspeelzaal...) aangekomen is het geen onbekend terrein. Ze hebben nl een klaslokaal van de school waar onze anderen al zitten. Vrolijk huppelt het wurm naar binnen, hangt zijn rugzak op alsof hij hier al jaren komt en wil zijn appel in de fruitboom leggen. Daar is moeke nog bij nodig want de boom is groot maar daarna ben ik uit het oog.

Hij zit al op een tractor en heeft geen tijd meer voor mij. Ik zwaai nog maar een keer de ruimte in maar mijnheer is 'm al gesmeerd naar de autootjes. Als ik 'm met mijn nieuwe coiffure (want lekker bij de kapper mijn vrije ochtend doorgebracht) op ga halen is hij behoorlijk verstoord dat ik er nu al sta.

Ik weet niet wat prettiger is: een huilend kind aan je been bij het wegbrengen of eentje die je mee moet sleuren als je 'm weer op komt halen....

De telefoon gaat over....

Wachten duurt altijd té lang. Is ook heel ongezond en onhandig. En in het begin van deze maanden had ik er ook geen boodschap aan. Dan ging het leven gewoon door en kreeg ik ondertussen al dan niet een telefoontje. Maar nu er zo aan het einde black hole na black hole roet in ons contact gooit merk ik dat ik niet meer zo makkelijk aan de gang blijf. Dat het me ontzettend veel moeite kost om 'iets' te gaan doen. Belachelijk, want die telefoon rinkelt er niet eerder en zeker ook niet later van als ik gewoon de was vouw, de bestellingen weg werk en mijn gezin en bedrijf run. Het zijn de laatste loodjes die zwaar gaan wegen nu en zeker als daar slecht nieuws bij komt.

En dan gaat de telefoon! Hè hè! Allebei zitten we aangeslagen aan de telefoon. Blij dat we elkaar horen. 'Aan de vlaggen die bij de anderen (de Amerikanen, de Engelsen...) halfstok hangen zijn we een soort van gewend maar nou hangt ie bij ons". En daarmee is alles gezegd. Dan vertel ik hem over het plannetje van Arlette en haar man en de 'verrassing' waar ik hem al een paar dagen op voorbereidde. De man van Arlette zit op TK en omdat Arlette en ik elkaar op twitter hebben leren kennen en het prima kunnen vinden leek het hem leuk Rutger op KAF op te zoeken. Dat bezoek stond voor maandag op het plan nadat hij zondagavond was gearriveerd. En toen kreeg hij de mededeling over de bermbom en blijken de slachtoffers zijn directe collega's.

De collega die je zondag nog hebt toegeroepen voorzichtig te zijn zie je niet meer terug.

Dit soort gebeurtenissen zijn heftig, maar nog heftiger als het gaat om iemand die maar één persoon van jou verwijderd is. Daar willen ze er niet te lang over nadenken, ze moeten hun werk doen en dan kun je het je niet veroorloven je hierdoor te laten afleiden. En aan deze kant is niets afleiding genoeg om het uit je gedachten te halen.

En nog één...

Vandaag is het 21ste slachtoffer gevallen. Een bermbom. Alweer.

En het raakt me zo ontzettend hard. Terwijl het mij en mijn gezin niet raakt. Dat gevoel had ik gister volop en ebde net een beetje weg. Want wij zijn niet degene die bezoek kregen, wij zijn niet degene die straks niet op Eindhoven staan, wij zijn niet degene voor wie alles vandaag veranderd.
En hoewel mijn man de poort niet uit hoeft lees ik dit soort berichten wel 3 keer door om er zeker van te zijn dat ik het goed lees en niet over zijn naam heenkijk. Alsof ik het zou lezen als het om Rutger zou gaan. Dan kreeg ik bezoek.

Ik kreeg geen bezoek, wacht alleen met smart op het telefoontje na alweer een black hole vandaag. Ook daar hakt dit erin. Eén van hunzelf. Weer een end-ceremony met een rood wit blauwe vlag op de kist.

Niet zolang geleden vertrok een vriendje van de buurjongen. Vriendje, want het ventje is 19. Vol bravoer en enthousiast over de extra soldij. Natuurlijk een smak met geld als je nog bij je moeder thuis woont. Voor vrede en veiligheid. Die moeder zou er waarschijnlijk alles voor geven om haar zoon gewoon platzak op de bank te hebben, voor haar vrede en voor zijn veiligheid.

Ik ben overtuigd van de boodschap achter deze missie. Heel treurig kwam ie al 21 keer heel hard aan.

De open deur...

dat vind ik van de discussie die na elke nieuwswaardige narigheid vanuit Afghanistan weer oplaait. Moeten 'we' daar blijven of moeten 'we' weg uit Afghanistan. Gek hoe het dan ineens 'we' is. Solidair zijn is kennelijk iets dat bij voetbal bij het winnen hoort en bij de missie als het misgaat.
Want van al die dagelijkse inspanningen daar die voor 'ons' wel goed aflopen hoor je niet zoveel. Dat er elke dag weer mannen en vrouwen volop bezig zijn daar hun werk te doen én met succes, is niet iets waar je in het nieuws mee overstelpt wordt.

Niet dat ik er veel van hoor vanuit KAF. Enkel tussen de regels door. Schrijven doet Rutger me niet, mailen nauwelijks en als hij belt gaat het over onze dagelijkse koetjes en kalfjes en af en toe wat meer 'to the point'-info. Summier, want er wordt al snel teveel gezegd en dat mag niet. Dus geen foto's van KAF, geen verhalen over de inzet van de F16's en geen details over trubbels die daar wel gebeuren maar niet nieuwswaardig zijn (want succesvol en zonder casualties afgesloten).

Wat ik de laatste gesprekken wel hoor is dat hij daar weg wil. Terug naar huis, terug naar haard en vooral terug naar gezin. Dat hij het zwaar heeft nu het einde in zicht komt en dat dit niet alleen voor hem geldt maar ook voor zijn collega's. Ingesteld op ruim 4 maanden en met nu nog 32 dagen op hun teller ruiken ze stal. Als persoon willen zij heel graag naar huis... maar niet als militair.

Het 20e slachtoffer...

Een nieuwe 'end-ceremony' komt eraan. Vandaag viel het 20e nederlandse slachtoffer van deze missie. En weer een familie die deze missie nooit meer zal vergeten. Ik vermoedde het al voor het op het nieuws was. Het is namelijk postdag en Rutger belt direct na ontvangst van de zoveelste doos of envelop met nieuws uit het Boxtelse thuisfront. En als het té stil blijft, is er over het algemeen een hele goede reden voor. En die las ik dus zojuist op teletext.

Ik zal zo blij zijn als hij weer veilig hier naast me zit. Want hoe relatief veilig (voor zover dat kan in oorlogsgebied) zijn verblijf daar ook is, hij zit er wel en ik heb hem gewoon liever hier. Punt. En hij is ook liever hier. Dat bleek gisteravond toen hij volledig hapte in mijn grapje dat ik onderweg was als beloning voor mijn inspanningen voor Twitterveiling. Hij was zo blij met dat vooruitzicht dat hij volledig voorbij ging aan de onmogelijkheid van het feit dat ik 'zomaar' op transport gezet kon worden naar Kandahar. Geen leuk grapje dus.

Geen leuke grap. Geen leuk nieuws. Geen leuk vooruitzicht.... alweer een end-ceremony. En overal waar niet leuk staat mag gerust iets heftigers worden ingevuld...

vanavond over 5 weken...

liggen we lekker samen in bed!

je komt 's middags thuis en dan gaat t gewone leventje weer beginnen. Dan willen alle kinderen natuurlijk naast je zitten maar omdat dat niet kan zit er eentje op schoot en hangt de 4e achter in je nek. En ik maak eten en schenk drinken in en temper de stuiterende meute voor zover ik kan.

De buren komen niet want die heb ik natuurlijk vooraf gewaarschuwd dat ik niemand wil zien. Eerst wij! En dan eten we iets wat jij wilt eten en daarna wachten tot we met goed fatsoen die 4 op bed kunnen mikken en de bank van ons is. En daarna het bed.

Nog maar 5 weken! Het is voorbij gevlogen. Je hebt een hoop gemist en dan gaat het niet over twitterveiling, de KaatLender, de stress rond het manuscript van het boek, het Zaak en Vrouw event... nee, je hebt gemist hoe we onze tent hebben ingekampeert, hoe JJ is gaan praten als Brugman en de kinderen zo ontzettend hebben meegeholpen die maanden dat ik het hier in m'n up moest doen. Je hebt ook gemist hoe Jamie het raam uit de buitendeur sloeg, hoe de auto stuk ging (en weer gerepareerd werd), hoe ik de trap verfde en aan het behangen sloeg.

Wat je niet hebt kunnen missen is hoe ik jou heb gemist. Bij al die genoemde zaken en nog heel, heel veel meer. Nog maar 5 weken en ze gaan voorbij vliegen...