lieve Rutger...

er wordt ontzettend aan je gedacht. Ik weet dat je af en toe inlogt om het blog alvast te lezen voor ik ze je opstuur in je wekelijkse pakketje.

Toen ik gister op twitter liet weten dat je even een dipje had, kwamen er wat berichtjes voor je en inmiddels heb ik een heuse tweet-inzamelingsactie gestart die ik je allemaal ga toesturen op een mooie kaart. Je hebt dus iets om naar uit te kijken volgende week zondag!

En als topper heeft de B-llerliefste voor mijn AAAAALLerliefste een pracht van een kartoen gemaakt...

Wij kennen daar een hoop bijzondere mensen. Misschien dat je dan nu dat twitteraccount toch maar 's moet gaan inrichten :-)

Er wordt écht ontzettend aan jou, en daarmee ook aan je collega's, gedacht! Voor je het weet zitten we op de brug, met de mooiste skyline van de wereld op de achtergrond! En je weet het... het wordt elke dag een beetje meer....

Midtermdip

Midterm... zo noemen ze het midden van de uitzending. En wij hikken er nu tegenaan. Nouja, ik hik, mijn Allerliefste botst. 'Ik baal en ik wil naar huis', dat was de strekking van zijn telefoontje gister. Hij wilde naar huis, naar ons en in ieder geval weg daar uit die zandhoop, die hitte, die sleur.

Niet dat het er niet 'leuk' is, hij heeft het best naar zijn zin. Maar hij heeft het nu allemaal wel gezien en gedaan. De omstandigheden zijn natuurlijk niet optimaal. Ze maken dagen van soms wel 22 uur, hebben niet echt 'vrije dagen' maar zijn vrij als de situatie het toelaat en dan is er vast en zeker ook het oorlogsgevoel dat meespeelt. Ik kan het vanaf hier niet goed inschatten, veel verteld hij er niet over. Enkel dat hij nu naar huis wil...

Dus vertel ik over hier. Over 2 pubers die ruzie maken om flippo's. Over Jamie die die morgen de volle lading kreeg van de gereedsschapstrolley toen hij alle lades openzette en me weer een doodsschrik bezorgde, over de KaatLender die ik voor hem op de post heb gedaan en over de twitterveiling die richting 35K ging op dat moment.
Ik mopper ondertussen op Jamie die tijdens dit telefoongesprek eerst de slaapkamer van zijn grote broer met glassex besproeid, daarna boos scheldt omdat ik hem niet los wil laten zodat hij verder kan gaan met rotzooien en die ik, als ik even weg ben gelopen uit de badkamer en weer terugkom, met kleren en al aan onder de douche terugvindt.

Geen optimaal opbeurgesprek dus, zou je denken. Maar dit is wel de chaos in huize Mossel die Rutger zo mist en waar hij per telefoon gewoon een o zo nodige volle dosis van meekreeg.

Nadat we hebben opgehangen vind ik Jamie beneden terug die een mooie sudocreme-tekening heeft gemaakt op de salontafel, stuurt hij met één klik mijn beeldscherm in de war (kostte mij heel wat moeite meer om het weer in orde te krijgen), ging de flippo ruzie door, stapelde Jamie ondertussen alle boodschappen van plank 1 op elkaar om een trap te maken richting plank 3 (chipsplank), wilde iedereen ineens naar de Ikea (?!?) en bedenk ik al boodschappen terugruimend een plan (multi-tasken noemen wij moeders dat) om Rutger weer op te beuren. Als ik me omdraai moet ik zelf opgebeurd worden omdat ik één pak suiker door de woonkamer gestrooid zie worden in alweer een nieuwe tekencreatie van de jongste.

Mijn midtermoplossing? Die vaders terug naar huis en de moeders richting daar....

One of our own

Volgende week staat er weer een TF (ThuisFront) dag op het programma. En hoewel we natuurlijk veel meer contact hebben dan we dachten te hebben is dat toch een moment waar ik naar uitkijk. Gewoon het grote scherm, Rutger zien tussen z'n collega's...
En het feit dat je zelf tussen mensen zit die het snappen. Want de meesten snappen het gewoon niet zo. Die leven hun leventje en hebben geen idee hoe het is. En ook niet zoveel interesse.

Gister keek ik naar één of ander vliegveld-programma over het wel en wee van de douane volgens mij. Geen idee, maar vroeg naar bed heb ik geen zin in en in bed tv kijken ook niet zo... dus laptop ik nog wat op de bank en volg met een half oog het programma. En toen kwamen er ineens een hele berg militairen in beeld. Terug vanuit Afghanistan. Gewoon op het vliegveld tussen de andere passagiers door. Toen ze de ontvangst hal inliepen stond daar allemaal familie. Ze waren 8 maanden van huis geweest en nu weer veilig thuis. En mensen waar ze voorbij liepen klopten ze allemaal op hun schouder,... 'glad you came home safe'... geen familie maar gewoon mensen die ook iemand kwamen halen of in de ontvangsthal rondliepen.

Iemand van de douane die vertelde dat hij op momenten dat hij deze groepen doorliet altijd een gevoel van trots had 'one of our own is home safe'...

Ik kan niet vertellen hoe vaak ik al heb gehoord 'had ie maar een vak moeten leren'... en als ik dan niet dubbel lig van het lachen ben ik degene zonder humor. Niet dat het me interesseert maar dat snap ik dan weer niet!

samen aan de thee....

Hij aan zijn kant van het beeldscherm, ik aan de mijne. Hij met koffie, ik met thee. En ondertussen MSN-en we. Nog geen 7 uur, iedereen slaapt nog in huize Mossel. En heel even voelt het alsof ie gewoon naast me zit en we 's ochtends, voor hij naar zijn werk gaat, op de bank een bakkie doen.

We moeten nog 'maar' 77 nachies. Dat betekent dat we er al 67 hebben gedaan.

67 eenzame nachten en overvolle dagen. Iemand vertelde me voor Rutger wegging dat het een soort rouwproces zou worden. Dat leek me toen een tikkie onzin. Maar inmiddels heb ik een aantal fases achter de rug.

De ontkenning van de eerste tijd waarin ik me op dingen in het huis stortte. Vol energie. Ontkenning die omsloeg in een licht depressief gevoel toen ik op de kalender zag dat het toch wel erg lang was... 4,5 maand. Al snel gevolgd door een gevoel van kracht en vechten. Laten zien aan mezelf dat ik het ook in m'n uppie kan.

Want laten we wel zijn, ik ben nu langer alleen dan ik ooit ben geweest. Na mijn scheiding leerde ik al snel Rutger kennen en zijn we nauwelijks meer uit elkaar geweest. En heb ik ook erg op Rutger kunnen leunen. Kabbelde het wel lekker rustig voort . Juist in deze periode dat Rutger weg zou zijn stonden er al wat beslissingen op het programma. De KaatLender, zakelijke keuzes, doe ik het zus of toch maar zo. Voor het vertrek dachten we nog wel wat zaken door te spreken maar toen ineens was hij weg. En 'even bespreken' zat er niet meer in.

Toen kwam het event van Zaak & Vrouw op mijn pad. Maar voor ik me er in kon storten, kwam Twitterveiling als een trein aandenderen. En nu kan ik niet even bellen met hoe ik dit of hoe ik dat moet doen. Of wachten tot Rutger een voet binnen de deur zet en losbarsten in verhalen en met vragen.

Vertrouwen op mijn eigen inzicht, kennis en ervaring. En ik kán het! Tis wat Rutger vanochtend al zei... 'dat ik nou helemaal naar Afghanistan moest om je dat te laten ontdekken'.

Rondje KAF, de details (soort van...)

"Jij vertelt ook nooit iets!". Het verwijt wat vanaf de Boxtelse basis nogal 's richting Kandahar geslingerd wordt. Nou snap ik wel dat hij niet zo heel veel mág vertellen maar ik hoef ook geen defensie-details... ik wil weten over wie wat zei en hoe die keek en waar ze stonden en ... vrouwenpraat dus ;-)
En dus heb ik net zo lang gevraagd tot ik eindelijk een beetje een beeld kreeg van de wandel vierdaagse op KAF :-)

Alle 4 de dagen is er rondje landingsbaan gelopen. Niet de 50 of iets minder kilometers die de Nijmeegse aangeeft maar toch een goeie 15 in totaal.
Met een start 's ochtends om 6 uur. En dan al drukkend warm en vervelend heet. Veel water drinken (o.a. aangedragen door mijnheer Mossel) en vrolijk verder stappen. En liepen alleen de Nederlandse dames en heren mee? Niks d'r van. Ook de Amerikanen, Canadezen en Engelsen deden mee voor het Nederlandse goede doel! Want die 4-daagse werd niet voor de gezelligheid gelopen. De kilometers werden gesponsord door het thuisfront. Een amerikaanse collega haalde een goede US 300 op die in de pot werd bijgestort.

De totale opbrengst is nog niet geteld maar kan ook aardig oplopen. En de laatste dag waren er wel veel blaren maar nul gladiolen. Om dat te compenseren kwam er wel een Blarenbal en was het nog lang onrustig in het kandaharse Holland House ... met Jip & Janneke champagne.

Gelukkig is er nog Defensie die een bericht plaatsten zodat de hiaten in het verhaal van Mijnheer Mossel dan toch ingevuld kunnen worden met sappige details, die lees je hier en Karen, mijn twitterveiling-contactpersoon op KAF deed ook haar duit (duitje, één dag!) in het wandelzakje...

Respect dus voor de 'wandelaars' daar en mijnheer Mossel... volgende keer weer gezellie klessebessen :-)

de 4-daagse en andere beslommeringen

De dood of de gladiolen...

Niet voor Rutger zo te zien, want hij wandelde de 4-daagse op KAF niet mee. Hij regelde het water. Eén team één taak maar niet als er gelopen moet worden in 50 graden, over niet al te prettig terrein en niet al te gezellige paden op en lanen in.

Rutger regelde het water. Niet onbelangrijk, maar toch...

En ondertussen gaat het leven hier door. Twitterveil ik inmiddels richting de 30.000 euro (DER TIG DUIZEND!!!) het is toch te gek! En de juichstemming, het medeleven, het bieden en het aanbieden en alles wat er mee samenhangt... het is echt te mooi om mee te maken. Ik kan gewoon niet uitleggen hoe het voelt om daar onderdeel van te mogen zijn.

Ik kan ook niet uitleggen hoe grappig het was dat iedereen zo meeleefde met mijn wens om het dinertje op de Erasmusbrug in Rotterdam te bemachtigen. Toen bleek dat Rutger, als verrassing een behoorlijk bod had uitgeschreven onder de naam Mijnheer Mossel, omdat hij wel vermoedde dat ik dát dinertje heel graag wilde doen gunde iedereen me dit dinertje van harte! (maar dat kan ook komen door het dreigement dat ik overbieders hoogst persoonlijk zwemles in de Maas zou geven...). 11 oktober zitten we er!

Maar ook hoe vermoeiend het is valt niet uit te leggen. Want ondertussen moet er wel een wasje worden gedaan, kindjes worden verzorgd, leuk, lief en aardig worden gebleven, gestofzuigd, gekaatmosselt, geboodschapt en ge-weet-ik-veelt... tis een hoop.

En heb ik dus geen tijd om mijn mijnheer te missen. Want nu we de afgelopen week MSN hebben herontdekt is het heel gemakkelijk om even tussendoor te vragen hoe het gaat en even te kletsen. Geen tijd om hem te missen... tot ik gisteravond twee foto's van hem kreeg via een collega. Was het maar vast 11 oktober!

wat een week!

Werkelijk, je moet er bij zijn om het te kunnen begrijpen. Een week vol met berichten van mensen die belangeloos hun dienst of produkt ter beschikking stelden. En niet zo'n beetje produkten! Nee, de meest prachtige zaken staan er tussen van mega-websites tot zakelijke coaching, heerlijke wandelingen en intense persoonlijke workshops.
Maar ook fantastische schilderijen en kunst, fotografie-workshops en zelfs een etentje op de Erasmusbrug in Rotterdam (ik heb geboden en wie daar bovenuit gaat geef ik persoonlijk een zetje richting Maas)....

De media die het oppikte, de bieders die massaal aan het bieden sloegen en nog altijd slaan en nu, een week verder, staat er bijna 25.000 euro op de teller. Bij elkaar gesprokkeld door al die enthousiaste mensen die het doel, het opbouwen van het schoolsysteem, zo'n ontzettend warm hart toedragen.
En door dit enthousiasme kon ik er zelfs op voorspraak van ATF11 een tweede goed doel, het ondersteunen van een vrouwenhuis in Kabul, aan toevoegen. Zij hebben 15.000 euro nodig voor een concreet project, het starten van een bakkerij, een naaiatelier en ee cateringbedrijf. Om zo die vrouwen te kunnen leren dat zij zichzelf kunnen onderhouden en op eigen benen kunnen staan. En de eerste 5 zijn daarvan dus bijna bij elkaar! Een actie die overigens van harte wordt toegejuicht door S4A.

Twee prachtige doelen en ik hoop dat het einde nog niet in zicht is!

En er waren kippenvel momenten!
Bijvoorbeeld al die hulp bij het opstarten van de website van Tjarko die meer dan hard meegedacht en zo mogelijk nog harder heeft gewerkt om het te stroomlijnen.
Maar ook het thuiskomen dinsdag en muiterij in het Twitterteam te ontdekken. Ipv naar mijn mailbox werd alle veilingmail nu centraal opgevangen en verwerkt. Dat scheelde zo'n hoop stress hier!
Die hause van aanbiedingen die maar blijven komen! Met het ene na het andere bijzondere item.
Of gisteravond toen de winnaars van de veilingen die toen stopten extra geld overmaakten vanwege het initiatief en het ontzettende goede doel.
Maar ook Rutger die zo ontzettend trots en blij is en zo onder de indruk van wat er hier gebeurde de afgelopen dagen.

Soms, heel soms, verliezen we allemaal wel 's een keer het vertrouwen in de mensheid. Mocht je zo'n dipje in de toekomst nou weer 's hebben? Doe dan net als ik zal gaan doen: denk even aan de twitterveiling ....