vrouwending

De bedoeling was dat ik ging bankhangen, wasje vouwen en vrouwentv ging koekeloeren. En in plaats daarvan huil ik tranen met tuiten. Waarom?

Vrouwending: ik kijk Private Practice. Onderwerp is een man, stervende, alleen. En ineens bedenk ik dat die raket van afgelopen week ook op Rutger z'n bol had kunnen landen. Boem, weg Rutger. En in z'n uppie ook nog! Tranen met tuiten dus.
De kans dat Rutger ooit zo'n ding daadwerkelijk richting zijn hoofd ziet afzwenken is vrijwel nihil. Dus mijn tranen zijn gewoon even een uitlaatklepje en al schrijvende weet ik ook dat me zorgen maken om een redelijk mikkende Talibanner een vrij zinloos tijdverdrijf is. Voor mij wel. Maar de zorgen die anderen zich maken wiens man, vrouw, kind wel buiten de poorten komt en oog in oog kan komen te staan met of kunnen rijden over...

Ik heb duidelijk een dipje! En toen belde Rutger. En veranderde het dipje in irritatie omdat hij mij, na mijn melding van onze kapotte auto, wel 3x uitlegt dat ik de ANWB moet bellen morgenochtend. Alsof ik dát zelf al niet had verzonnen. En dat ik voortaan direct langs de kant moet gaan staan als er een rood lampje brandt. En ook dat snap ik maar het rode lampje brandde niet, het flikkerde af en toe. Dat dát het sein is dat de accu's ophouden met opladen en ik dus niet kan rijden zonder de startkabels van onze welwillende buurman was mij niet bekend. En dan nog was ik niet gestopt, want ik zit liever zonder rijdende auto thuis dan dat ik ermee langs de snelweg sta...

Als hij me dan ook nog gaat vertellen wat ik precies moet zeggen en dat ik niet moet vergeten te vertellen dat hij in Afghanistan zit en dus niets kan doen (alsof dát me zou ontschieten) ben ik het zat. De tranen zijn vergeten en nogal pissig weet ik te melden dat ik al een aantal maanden heel capabel functioneer en dat ik die bus ook nog wel even regel... De grootste stress voor mannen in Afghanistan is het bellen naar huis? Nou, vlak jullie zelluf ook niet uit!

Wat niet wegneemt dat ik liever mijn Allerliefste onder de auto heb liggen dan de mijnheer van de ANWB... hoewel... hoe zien die er tegenwoordig uit....

ik moet het wel maar ik wil t niet!

Slapen. Ik heb er geen zin in. Een leeg bed, nouja, half leeg, want de jongste werd wakker en ligt daar nu prinsheerlijk op papa's plekje verder te slapen. Maar hoe lief ik hem ook vind, ik had toch liever zijn vader die tegen me aankruipt. Nouja, in de perfecte wereld dan want over het algemeen trekt pa de lakens tot op z'n oren en rolt zich op de andere zij... hij krijgt het nl nogal snel warm en tegen mij aankruipen versneld dat gevoel enkel. Dat terzijde, ik wil hem gewoon terug in het bed!

En dat gaat ook gebeuren maar vannacht nog even niet. En bellen zal hij ook wel niet meer doen want het is al ver over twaalven en daar dus diep in de nacht. Deze morgen hebben we wel even ouderwets gebebbeld. Niet over de kapotte laptop, niet over hoe ik zaken moet overhevelen en emails moet herstellen. Een heel uur ging het over Jamie's uitspraken, dat ze rekening houden met z'n langzame start in de ochtend, hoe de groten het bij hun vader hebben, wat er in zijn post zat en verdere koetjes en andere kalfjes. En toen werd hij weggeroepen om te gaan werken.

Hoewel ik het de rest van de dag druk had met achterstallige administratie heb ik hem gemist. Want vanaf buiten hoorde ik allemaal gezellig burengedoe met visites, bbq's en gelach. En juist dan voel ik me even meer alleen dan anders. En natuurlijk bellen we vaker als we dachten, en natuurlijk hou ik mezelf goed bezig, en natuurlijk overleven we het wel.

Maar ik kan niet wachten tot hij weer naast me ligt en ik hem 's ochtend kan vervelen met veel te wakker zijn....

50!

Vijftig hele nachtjes slapen en dan is ie weer lekker hier bij mij. En vijftig klinkt als morgen! Zeker als je bedenkt dat hij er al 82 weg is. Dat is in een scheet en een zucht voorbij... heerlijk! Want dat ik hem mis is een understatement. Ik ben meer een soort van geamputeerd. Desalniettemin gaat het wel gewoon door natuurlijk, ik ben niet volkomen hysterisch zonder Rutger maar wel gewoon alleen en da's niet leuk, gezellig of voor herhaling vatbaar.



En dat laatste mag ik dan zo voelen, natuurlijk gaat hij ooit weer. Misschien niet naar Afghanistan, maar dan is er wel ergens anders iets te doen. Oefeningen van enkele weken hier of daar, een andere brandhaard in de wereld die be-F16't moet worden, opleidingen die gedaan moeten worden. En hup, weg is ie... Dus voor herhaling vatbaar of niet, herhaald zal het worden in wat voor vorm dan ook! En daar heb ik het mee te doen.

Het schijnt dat de grootste stress voor mannelijke militairen op uitzending niet bermbommen, aanslagen of die vervelende Taliban zijn... neeeee, het zijn de telefoontjes naar huis! Depri, klagende vrouwen die verwijtend vertellen over hoe ze er nu alleen voorstaan en hoe moeilijk het leven wel allemaal niet is. Die boos zijn op hun militaire man en lijdzaam zuchtend dan maar gaan zitten wachten tot ie weer afgehaald kan worden van Eindhoven.

Rutger heeft ook stress als ie mij belt. Doodsbenauwd voor de stortvloed aan vertellingen van wat ik nou toch weer allemaal heb meegemaakt en wie ik daarbij tegenkwam. Ik vermoed zelfs dat er af en toe raketaanvallen met bijbehorende 'black holes' (verbindingsstop) zijn verzonnen puur om de verbinding te verbreken en niet terug te hoeven bellen. Want het kwam al 's ter sprake: sinds mijn Allerliefste weg is, is er hier veel aan de hand en overkomt mij van alles! En ik kan daar erg stortvloederig over vertellen... en als je dan na een dienst van een fiks aantal uren een stuiterende Jess aan de phone krijgt valt dat niet altijd mee.


Maar soms, heel soms is er dan ineens een telefoontje waarbij hij me huilend aan de lijn krijgt omdat niet alles altijd meezit en ik gewoon wel 's heel erg zielig en alleen ben...

Dan is hij heel ver weg toch even mijn rots en steun en toeverlaat en als hij dan ietsje later nog even terugbelt om te checken of ik echt ben opgeknapt ben ik alles al weer vergeten. Want voor mij is deze uitzending meer dan mijn militair die in Kandahar zijn werk doet. Het is ook een zelftest, een uitdaging en een tijd waarin ik eens veel meer van mezelf heb kunnen (laten) zien ... niet omdat dát niet kan als mijn mijnheer hier is, maar meer omdat ik het toen gewoon niet deed en mijn prioriteiten anders lagen.
Deze uitzending was een kans en we hebben 'm allebei gegrepen. (en over 50 nachies grijpen we elkaar ... *bloos*)

Verkiezingsdag...

Had ik er anders niet van wakker gelegen, nu is dat toch anders... nouja, wakker liggen is een groot woord, ik volg de ontwikkelingen met belangstelling is het meer. "Is het onrustig?", was mijn vraag.

Meerdere aanslagen, toch wel tientallen meer dan wij hier te horen hadden gekregen via de media, en vrijwel dagelijks raketinslagen op of dicht in de buurt van KAF. En vandaag lees ik over Taliban die dreigen mensen hun vinger met inkt, het bewijs dat je hebt gestemd, op te laten eten en allerlei andere dreigementen die er niet om liegen. Stemmen is dan ineens geen recht of plicht meer, maar je kop boven het maaiveld uitsteken, misschien met alle gevolgen van dien.

En als de huidige president Karzai dan een wet tekent waarbij het geoorloofd is als man je vrouw uit te hongeren vanwege te weinig of het geheel weigeren van sex dan vraag ik me toch af in hoeverre je met zo iemand een redelijk gesprek kunt voeren over wederopbouw van een land dat al zolang in de misére zit. Er moet in heel Afghanistan toch wel één redelijke en fatsoenlijke vent te vinden zijn!?!

Want met de voorbeelden die ik nu zie vind ik het niet meer dan logisch dat je als vrouw geen enkele behoefte hebt om daar een hot en steamy nacht mee te beleven....

Zo toe aan telefoon!

Het laatste redelijke gesprek was dinsdagochtend. Tot vanavond, zei ie nog, want hij wilde natuurlijk bij de afsluiting van de Twitterveiling zijn. En ik was nogal kortaf want het werd een drukke dag met het halen van de kinderen, zaken die voor Kaat geregeld moesten worden, die Twitterveiling die op z'n eind liep. En toen werd het woensdagnacht voor hij me weer aan de telefoon had. Hij ontzettend moe want heel veel uren aan een stuk gewerkt en ik met zoveel te vertellen dat het niet allemaal verteld kon worden.

En het duurde tot vrijdagnacht voor we elkaar weer spraken. Fluisterend in de tent want iedereen hoort alles en je wilt niet iedereen om 1 uur midden in de nacht zijn tentje uitbeppen.

Gisteravond even op MSN en geen telefoon vanwege een black hole. En waar hij normaliter belt om te vertellen over de post bleef het nu stil. Tot vanavond. Ineens was hij op MSN. Met de mededeling dat MSN haperend zal gaan en bellen er voorlopig niet meer in zal zitten vanwege een storing. Die wel weken kan duren.

En ik ben zo toe aan telefoon! Gewoon even lekker op ons gemakje kletsen. Vertellen over het kamperen, hoe Jamie genoten heeft, zelfs ik genoten heb (very anti-kampeerster), dat de tent zo stond en dat we maar 's moeten gaan kijken wat we moeten aanschaffen als we 's vaker een weekendje op pad willen gaan. Ik wil vertellen over de reacties nu de Twitterveiling is afgelopen, hoe groot de opbrengst op dit moment is en wat er allemaal nog kan gaan komen. Ik wil vertellen over de kermis in het dorp en dat de kinderen alleen zijn gegaan en hoe ze zichzelf 3 slagen in de rondte hebben gefolderd omdat ze extra wijkjes hebben in de vakantie.

Ik wil gewoon even m'n verhaal kwijt omdat ik zo moe ben, straks de 3 oudsten uit moet zwaaien die richting hun vader vertrekken en er zo'n hoop leuke dingen op de planning staan. Ik wil gewoon even met m'n maatje kletsen en dan heb ik geen boodschap aan een stomme storing. Wat een stomme uitzending.

Een raketje!

"Zo heeee, ik was bijna dood vanmiddag"... dat zijn echt de zinnen om de aandacht binnen een msn-gesprekje vast te houden. Bellen kunnen we niet. Vanwege een 'black hole' is de telefoon niet mogelijk. Een 'black hole' is de benaming voor een stop in het contact met de buitenwereld. En deze dag werd deze ingesteld vanwege een aanslag in Kabul op het NAVO-hoofdkwartier waarbij vele doden en gewonden vielen, waaronder een nederlandse ISAF-militair.

'Nou ja, niet heel erg dood, maar wel geschrokken'... toch nog een redelijk spectaculair onderwerp dus. Het verhaal? Mijn Allerliefste had in zijn jacht naar onderdelen bijna een raket op z'n hoofd. Als ik het verloop nu helemaal duidelijk heb liep hij dus vanuit de shelter waar de vliegtuigen worden gerepareerd richting onderdelen en hoorde hij het alarm gaan. Dan moet je je dus plat op de grond gooien, ter plekke. En dat deed hij, achter een betonnen wand en daar hoorde hij de inslag. Inmiddels wel gewend aan dit soort akkefietjes heeft hij er verder niet zo'n aandacht voor gehad tot bleek dat het ding slechts een kleine 300 mt van hem af insloeg.

Nu mopperen wij allebei met regelmaat dat de berichtgeving qua inslagen op KAF nul is tegenover raketten op TK (Kamp Holland) maar dit is dus een berichtje dat ik hier op teletext kan missen als kiespijn. "Doen je oren zeer", vraag ik nog, want ik kan me voorstellen dat het best een knal zal hebben gegeven. Nee dus, geen oorpijn, enkel beetje schrik. Maar vooral moe denk ik. In de afgelopen dagen heeft hij nauwelijks geslapen en enkel gewerkt. Want het is druk en de vliegtuigen moeten vliegen. En daar werkt hij met zijn collega's hard aan. Dus heeft hij enkel tijd om midden in de nacht even te laten weten hoe het met hem gaat.

De meeste van de inslagen halen onze gesprekken niet eens meer... maar deze was een vermelding waard. Waarvan acte!

Twitterveiling zit erop....

Ik ben gesloopt. Vier bevallingen en bijna 43 jaar hebben me nog niet zoveel kruim gekost als de afgelopen maand! Maar het was het meer dan waard... Twitterveiling. De laatste dag ging gister als een speer. Er is een enorm bedrag bijgekomen. En natuurlijk gebeurde het dat gisteravond, in het laatste kwartiertje op Twitter en midden in het verhaal dat Michiel Veenstra op 3FM nog even hield om de veiling te boosten, Twitter stuk ging! Daar zaten we dan als team, allemaal op ons eigen bankje de boel te stroomlijnen en te promoten en floep... Twitter weg! Maar dat nam net weg dat het veilen gewoon doorging en de biedingen bleven stromen. En dan maar afslaan om 21:30u ipv 21:00u. Wat doet het er ook toe!

Voor een laatste keer eeeeeeenmaaaaaal, andermaaaaaaaaal......

Ik ben er reuze trots op. Wat een samenwerking met wildvreemde mensen. Ik 'ken' ze allemaal wel, via Twitter. Maar goed, in het echie zou ik hen en zij mij straal voorbij lopen. En dat Rutger vraagt en ik doe (en andersom), is logisch, hij is mijn Allerliefste en ik de zijne. Dan sta je voor elkaar klaar en laat je alles vallen als het moet. Maar al die aanbieders, al die bieders... voor hen is toch wel even andere koek. Maar ze leefden allemaal net zo intensief mee en maakten het 'onze' veiling.

En ver buiten Twitter, want van Hart van Nederland tot de Volkkrant en heel wat radio-programma's er tussenin was er aandacht voor.

Ik heb de afgelopen jaren al heel wat keerpunten gehad en soms werden ze heel bewust gepland. Dit keer kwam het onverwacht op mijn pad en heeft het een enorme impact. Op de kinderen, want die hebben van de afgelopen maand geleerd dat ten eerste, moeke een stukje minder moekerig was (dat maak ik wel weer goed), maar vooral ook dat je mensen in beweging kunt zetten en samen een belangrijke bijdrage kunt leveren voor anderen. Belangeloos, gewoon omdat het doel puur is.

Met Twitterveiling zijn er nieuwe kansen geboren, niet alleen voor een aantal scholen in Afghanistan en het vrouwenhuis in Kabul. Ook voor de bieders en aanbieders onderling en ook voor mij.
Dus naast verbazing en af en toe ongeloof over het aanbod en de geboden bedragen is er ook gewoon een lekker gevoel... dat hebben we toch maar 's mooi gefikst met z'n allen :-)